Właściwie to 25 lat to pewna bariera, po której definitywnie coś się kończy. Kończymy studia i naukę, a przed nami praca. Nie wiem jeszcze jak potoczy się to moje życie i gdzie będę pracować. Ale z pewnością będzie to już coś innego

Póki co czas mija, a ja piszę pracę i uczę w szkole. To drugie to całkiem fajna sprawa. Nie czuję się jakoś powołany do tego ale muszę powiedzieć, że po przeszło dwóch tygodniach zaczyna mi się to podobać Fakt, że klasy na które trafiam są dość fajne i jakiś większych problemów nie mam ale też sama atmosfera jest przyjemna. Czy będę uczył w przyszłości? Prawdę mówiąc nie wiem. Niewątpliwie głównym czynnikiem, który za tym nie przemawia to nadal bardzo niskie zarobki nauczyciela. Jednak jest to jakieś rozwiązanie nawet tymczasowe i nie wykluczam, że od września będę chodził do szkoły regularnie już w innej roli niż dotychczas

Z jednej strony fajnie, że to już koniec studiów. Nauki powoli miałem dość przynajmniej tej narzucanej przez wykładowców, bo sam lubię się czegoś nowego uczyć pod warunkiem, że mnie to interesuje Wtedy ciekawość robi swoje i wiedza sama do głowy wpływa. Z drugiej strony szkoda tych wszystkich lat. Poznałem na studiach wiele fajnych osób, o których na pewno nie zapomnę, wiele się też działo Ale wszystko się kiedyś kończy więc trzeba po prostu iść dalej.

To takie moje małe prywatne podsumowanie z perspektywy urodzin Zapewne wielu z Was nawet nie doczyta do tego miejsca. Ale myślę, że warto czasami pisać też i takie rzeczy, tak aby za jakiś czas to przeczytać i dowiedzieć się czegoś o sobie samym Teraz czytając wpisy z 2006 roku (matko to już tyle czasu….) widzę, że ta strona, czy też blog to kawał historii z mojego życia Tak więc mam nadzieje, że chociaż część z Was będzie tu nadal zaglądać, a ja obiecuję postarać się pisać w miarę ciekawie

Należało by raczej spytać czy to zakochani patrzą na takie sprawy. I można powiedzieć, że na szczęście nie. I nie chodzi już o to, że między zakochanymi jest ileś lat różnicy bo to na porządku dziennym się zdarza.

Pominę też sytuacje gdy on ma ponad 60, a ona mniej niż 25 lat i wybucha wielka miłość. No kurcze może nie jestem tolerancyjny ale jakoś w to nie wierzę. I trudno nie pomyśleć, że może chodzić o kasę….

Ale ważne jest to, że miłość mimo iż przechodzi wiele etapów, z wiekiem nie mija. Ciągle widać ludzi, którzy mimo dojrzałego już wieku nadal kochają się, aż miło popatrzeć. Dlatego dziwi mnie gdy np. pan w radiu czytając miłosne wyznania żony do męża jest zdziwiony… A czemu ? Owszem miłość na początku jest najbardziej intensywna itd. no ale przecież potem nie traci się jej. Chemia chemią, ale ja myślę, że tak samo jak w naszych umysłach jest coś co sprawia, że do tej pory naukowcy nie wiedzą jak to wszystko tak naprawdę działa, tak i miłość to coś więcej niż kilka reakcji chemicznych. Całe szczęście prócz nauki są na tym świecie jeszcze rzeczy, których wyjaśnić się do końca nie da i niech tak zostanie:).

Tym bardziej żal gdy się słyszy, że coraz więcej małżeństw nie wytrzymuje próby czasu… Ludzie chyba są w dzisiejszych czasach zbyt niecierpliwi i łatwo się poddają. Nie mówię tu o kimś kto ze sobą chodzi czy się zaręcza, a potem coś się sypie. No ale jak już ktoś powie to sakramentalne tak to chyba nie dlatego, że tak trzeba?…. Na szczęście takie przypadki nie stanowią większości.

A przyjemnie popatrzeć na parę staruszków, idących po parku za rączkę, gdy inne babcie na przystanku potrafią się bulwersować, że młodzi idą za rękę… Zazwyczaj po prostu zapominają o tym jak to jest. Zresztą jestem zdania, że zbyt długie przebywanie babć w towarzystwie innych babć jest niewskazane. Tylko się pochorują bardziej (bo zazwyczaj każda opowiada o swoich dolegliwościach), pozłoszczą na politykę (choć to bardziej domena dziadków ) albo wymienią się poglądami zazwyczaj niezbyt dobrymi (a bo wie pani ja słyszałam, że…. ).
A wziąć za rękę dziadka i do kina Inna sprawa, że to już ten wiek gdy ludzie odchodzą….

Miłość była, jest i będzie zagadkowa. Ludzie od wieków próbują rozwiązać tą zagadkę (czym jest miłość? jak ją wywołać? itd.) i mimo, iż wielu sugeruje, że im się udało(zapłać ileś tam, a znajdziesz swoją miłość…) to jednak nadal wiemy o tym uczuciu mniej niż byśmy chcieli. Ale… dzięki temu życie jest chyba ciekawsze i piękniejsze. Więc życzę Wam drodzy czytelnicy, aby Wasza miłość trwała jak najdłużej, a z wiekiem stawała się coraz bardziej wartościowa

Wiele takich i podobnych pytań przychodzi nieraz człowiekowi do głowy. Myślę że ta piosenka Grechuty jak najbardziej to oddaje… Czasami człowiek zaczyna się czuć trochę zagubiony w otaczającym go świecie. Czasami czujemy się samotni , czasem wydaje nam się ze cały świat wali się  nam na głowę. A jednak praktycznie całe życie człowieka to składa się tak naprawdę tylko… z chwil. Bo tylko te chwile zapamiętamy. Cała reszta w końcu nam umknie i zapomnimy.

Zapamiętujemy zarówno momenty w naszym życiu radosne jak i te smutne. Słowem te w których wyzwalają sie nasze emocje. Jednocześnie człowiek ciągle dąży do tego aby takich chwil dobrych było więcej. No i ciągle na coś czekamy. Na trochę wolnego, na święta, na ukochaną osobę, na miłość, na wyjazd na wakacje itp. Czy przez to wszystko nam nie ucieka jednak za dużo? Czy może już takie jest to nasze życie ze ciągle na coś czekamy i pamiętamy tylko to co w jakimś stopniu odbiło się na naszym życiu?