Savoir – vivre

żyjemy wśród ludzi. Nasze liczne i wielostronne kontakty determinują obyczaje, wśród których wyróżniamy reguły dobrego wychowania. A etykieta? Narodziła się ona w pałacach dworów królewskich i dotyczy w głównej mierze przedstawicieli rządów, parlament ów, misji dyplomatycznych, organizacji gospodarczych itp. Etykieta sprzyja w tworzeniu się dobrej atmosfery, ułatwia przeprowadzenie rozmów, pertraktacji, osiągnięcie porozumienia. Odgrywała ona i odgrywa obecnie ważną rolę w kontaktach między przedstawicielami różnych państw i organizacji międzynarodowych.
Czy rzeczywiscie zawsze potrafimy sie dobrze zachowac? i umiemy sie odnalesc z kazdej sytuacji? Czy roznego rodzaju sztućce nie sa dla nas bariera w zjedzeniu posilku? A moze na rodzinnych imprezach zawsze mamy klopot kolo kogo i po jakiej stronie usiasc?

Trochę Historii

Już w starożytnej Grecji posłów obcego państwa przyjmowano z honorami, okazywano wielką gościnność, zapraszano na zabawy ludowe i przedstawienia teatralne. Wszystko to przyczyniało się do wytworzenia przyjemnej atmosfery, ułatwiającej osiągnięcie zamierzonych celów. Cesarstwo bizantyńskie (395-1453), znajdując się pod naciskiem krajów o stosunkowo niskiej kulturze, pragnęło je przekonać, że jest bogate i silne. Celowi temu służyła właśnie rozbudowana i przesadnie uroczysta etykieta.Przedstawicielom obcego państwa okazywano wielką gościnność, przydzielano wspaniałą rezydencję, zapraszano na widowiska i defilady wojskowe. Nic też dziwnego, że jeszcze dziś się mówi: "Przyjmowano z bizantyńską pompą".W ukształtowaniu etykiety szczególna jednak rola przypadła dworowi króla Słońce, Ludwika XIV, który mówił o sobie: "Państwo to ja". Na dworze tego króla została ona podniesiona do wysokiej rangi i promieniowała na inne kraje. Niektórzy utrzymują nawet, że słowo etykieta narodziło się w okresie rozkwitu absolutyzmu właśnie w salonach Wersalu. Służyła ona i służy obecnie, z pewnym i zmianami, rządom poszczególnych państw. U podstaw protokołu dyplomatycznego leżą przecież jej podstawowe elementy. Nie była ona jednak wyłącznie ważnym narzędziem w prowadzeniu polityki zagranicznej państw. Została również skwapliwie przyswojona przez arystokrację, właścicieli ziemskich, bogatych kupców, przemysłowców i in. Warunki materialne tych ludzi sprzyjały naśladowaniu obyczajów obowiązujących na dworach królewskich. I wojna światowa wprowadził a świeży powiew do zastanej atmosfery w życiu dyplomatycznym i w prywatnych kontaktach towarzyskich "inteligencji" miejskiej. Dokonały się poważne zmiany w obyczajach, nastąpiło uproszczenie stosunków między ludźmi, skruszała etykieta wytworzona w warunkach politycznych tak bardzo różnych od warunków dnia dzisiejszego.

Po II wojnie światowej wyeliminowano w zasadzie mundury dyplomatów, zmniejszono w poważnym stopniu rolę fraka i żakietu, ograniczono frazeologię grzecznościową i in. Słowem – wyeliminowano niemal wszystko, co było przeżytkiem i co mogło wywoływać śmieszność. Niektóre jednak elementy etykiety, nawet poza dyplomacją, przetrwały do dnia dzisiejszego i mają zastosowanie zarówno w kontaktach towarzyskich niektórych grup społecznych, jak i w działalności rozmaitych instytucji utrzymujących stosunki z zagranicą. Dotyczy to na przykład wykorzystania miejsc w samochodach, rozsadzenia gości przy stole według zasady starszeństwa.

Najogólniej, zasady savoir-vivre’u to:

  • uśmiech
  • uprzejmość
  • życzliwość
  • punktualność
  • dyskrecja
  • lojalność
  • grzeczność

Zasady savoir-vivre’u dotyczą przede wszystkim kilku głównych dziedzin życia:

  • nakrywania, podawania do stołu i jedzenia
  • wyglądu, prezentacji (np. postawy, higieny) i właściwego ubioru
  • form towarzyskich (np. w miejscu pracy, w rodzinie, na przyjęciach)
  • komunikacji (telefonicznej i internetowej także)
  • zachowania się w szczególnych sytuacjach.

DOBRE OBYCZAJE

1. Oto obalanie mitu po ktorej stronie powinna isc kobieta:

 Powinna isc po prawej stronie meżczyzny( ponieważ prawa strone uważa się za ważniejsza) tak samo preferowanie prawej strony objeło takie dziedziny  naszego zycia jak : biesiadowanie przy stole , w teatrze.
Wyjatkiem od tej reguly kiedy np. jezdnie sa mokre, albo chodniki zbyt watkie i grozi niebiezpieczenstwo, w tych okolicznosciach mezczyzna idzie lewa strona.

2. Na klatce schodowej:
Wchodzac z kobieta po schodach mezczyzna powinien isc tuz za nia, a schodzac na dół – przed nia aby w ten sposob chronic ja przed ewentualnym poślizgnięciem sie i niefortunnym upadkiem. Mężczyzna powinien ustepowac miejsca przy poreczy. Na wąskich schodach , grzecznosc nakazuje zatrzymanie sie na zakrecie lub polpiętrze i zaczekac poki osoby strasze nie wejda lub zejda.

3. W kawiarni:

Kobieta wchodzac do kawiarni nie ma obowiazku zdejmowania i zostawiania w szatni wierzchowego okrycia , poniewaz jej płaszcz, futro itp, to u kobiety nie tylko odzież ale i ozdoba, trzeba jednak dodac ze niestety meżczyzna nie ma tak łatwo i musi zostawiac okrycie w szatni, lub gdy kobieta zdecyduje sie zdjac swoje okrycie mezczyzna (a nie kobieta) zanosi je do szatni i odbiera numerek – oczywiste a jednak czasem niektorzy zapominaja;-)
Co do kolejności wchodzenia to meżczyzna wkracza na sale i prowadzac za soba kobiete, zmierza do wolnego stolika. Jesli stolik wskazuje kelner, co u nas niestety nalezy do zadkosci to kolejnosc jest inna nieco: kobieta idzie za kelnerem a za nia partner.
Kiedy nadchodzi pora wyjscia: kobieta wstaje pierwsza i opuszcza kawiarnie , mezczyzna zasuwa krzeslo i podaza za partnerka , a w szatni odbiera pozostawiona garderobe.

4. Zaproszenie do tańca

Uprzednio , chcąc zaprosic kobiete do tanca, mezczyzna zwracal sie do meza lub towarzysza, ale ze wzgledu na idacy postep , kobieta nie musi miec juz zezwolenia swojego partnera, oraz w towarzystwie dobrze znanych jej ludzi ( przyjaciol) moze sama poprosic do tanca ;-)

5. Kto komu pierwszy podaje rękę ?
Kobieta pierwsza podaje rękę mężczyźnie,
starszy –  młodszemu
przełożony – podwładnemu

6. W prywatnym mieszkaniu
Przychodzac w odwiedziny do przyjaciol, pamietajmy ze meżczyzna pomaga rozebrac sie kobiecie i mezczyznie z płaszcza, futra itp, natomiast kobieta tylko kobiecie.Dopiero po zdjeciu okryć nastepuje powitanie.
Gospodarze pierwsi wyciagaja rece.
Kolejnosc przywitania odbywa sie według ogólnie przyjętych zasad:
a) kobieta z kobieta
b) kobieta z mezczyzna
c) mezczyzna z mezczyzna
W ten sposob unika sie krzyzowania rąk ;-)
Nastepnie witamy sie z innymi gośćmi. Opuszczajac dom gospodarzy, zegnamy sie najpierw z innymi goscmi. ktorzy sa najblizej, nastepnie z gospodarzami. Odchodzacych gosci odprowadza gospodarz, pomaga im sie ubrac U nas czesto jeszcze raz podaje sie reke (ale nie jest to konieczne)

7. Kto kogo pozdrawia?
Ogólnie nie ma jakiś ścisłych norm kto komu powinien sie kłaniać, zwykle mówi się ze lepiej wychowani pierwsi sie kłaniaja, ale w niektorych towarzystwach utrzymuje sie przekonanie ze:
-Mezczyzna kłania sie kobiecie
-młodszy Starszemu
– pracownik przełożonemu
– idący stojącemu
– wchodzacy obecnym
-jadacy samochodem idacym pieszo
– pojedyncza osoba grupie
– idacy schodami w gore , schodzacemu w dół

8. Hierarchia miejsc w samochodzie
Zaszczytne miejsce znajduje sie po prawej stronie tylnego siedzenia, natomiast jesli gospodarz( czyli ta wazna osoba) kieruje samochodem to wazne miejsce znajduje sie z przodu kolo gospodarza;-) W naszym tłumaczeniu jesli jedziemy z chłopakiem/dziewczyna ,a jedzie i jego/jej mama czy ktos z rodziny to my zawsze siadamy z tyłu;-)

9. Powiedz mi  jak jesz, a powiem ci, kim jestes
Powiem wam ze czytajac ten rozdzial mialma w 2 punktach mieszana opinie z tym co wczesniej slyszalam ale mysle ze autor jako Ambasador  wie lepiej ;-)

CHLEB – traktowany jest jako dodatek do przystawek i zup. Chleb nie odgryzamy, lecz przełamujemy kromke na dwie częsci, odłamujemy mniejsze kesy. Ułamanych kesow nie kladziemy do koszyczka ani tez nie maczamy w sosie ( chocby nie wiem jak dobrze to mialo smakowac) ;-)

DRóB– jemy posługując sie nozem i widelcem. Jedynie w rodzinnym gronie lub na kembingu mozemy posłuzyc sie paluszkami ;-)

KARTOFLE – nie kroimy ich nozem ! Co bardzo czesto jest widziane wsrod ludzi , rozdrabniamy je, poslugujac sie widelcem i zjadamy .

OWOCE– jemy rekami, z wyjatkiem bananow ktore jemy za pomoca widelca i noza.

SAłATA– jemy ją za pomoca widelca, nie uzywamy noża, jesli zachodzi koniecznosc dalszego podzielenia lisci, to robimy to widelcem.

SPAGHETII – jemy za pomoca widelca i łyżki stołowej, która trzymamy w lewej rece , na widelec nawijamy porcje makaronu i łyżka oddzielamy reszte.

ZUPY –  nie przechylamy talerzyka i nie skrobiemy łyżka po dnie, zostawiamy reszte na dnie.

A OTO MATERIAłY Z INNEGO źRóDłA ALE WYDAJE MI SIE żE CIEKAWE ;-) – szczególnie jeśli wybieracie sie na ślub ;-)

Kwiaty i obrączki kupuje narzeczony, zwykle wybierane są wcześniej przez obojga, ale płaci On.
Według tradycji rodzina panny młodej płaci zwykle za wesele, suknię, zaproszenia, fotografa i wideo. Rodzina pana młodego za obrączki, garnitur, alkohol weselny, orkiestrę, bukiet dla przyszłej małżonki, wynajęcie samochodu i dekorację kościoła.

W kościele po prawej stronie usadawia się rodzina panny młodej, po lewej – pana młodego.

Najważniejsze zasady zachowania się przy stole to: na krześle siedzimy prosto, nie wiercimy się i nie kołyszemy na nim. Ręce trzymamy na stole (ale nie opieramy na nim łokci). Wolną rękę kładziemy na krawędzi stołu. Nie bębnimy rękami o blat stołu i nie bawimy się sztućcami. Nogi trzymamy zwarte, tzn. nie krzyżujemy ich pod stołem ani nie zakładamy jednej na drugą. Nie tupiemy również w takt muzyki (od tego jest parkiet). Niedopuszczalne jest też ściąganie butów pod stołem, nawet gdy mamy bardzo ciasne obuwie.

JAK TO JEST Z TYM CAłOWANIEM???
Powszechnie na świecie zwyczaj całowania kobiet w rękę uchodzi za relikt przeszłości, nie stosuje się go, a wręcz może być uznany jako napastowanie, więc Panowie strzeżcie się na zachodzie całowania kobiet w rękę.
Trzeba jednak przyznać że nasz kraj jest wyjątkiem jeśli chodzi o tą kwestie. U nas są podzielone zdania, zwyczaj ten myśle ze i u nas powoli odchodzi w zapomnienie. Myśle jednak że bezpieczniej jest się ładnie ukłonić i dać sobie spokój z obcałowywaniem nieznanych kobiecyhc rączek.

PODAWANIE DO STOłU
Kolejność podawania uwzględnia pierszeństwo gości przy stole. Najpierw zostają obsłużeni goście starsi, a następnie młodsi, na końcu zaś gospodarze.

KTO GDZIE SIEDZI??- CZY TO TAKIE WAżNE??
Otóż bardzo ważne, ponieważnie możemy dopuścić aby przez przypadek siadły koło siebie osoby które się nie lubią, albo poczują się urażone albo szybciej wyjdą z przyjęcia.
Rozsadzanie gości opiera się na zasadzie pierszeństwa , osobistej randze i pozycji każdego uczestnika- im dalej od gospodarza/gospodyni tym mniej ważna osoba.
Gospodarze zawsze siedzą naprzeciw siebie, aby w ten sposób mieć wszystkich gości w polu widzenia, prace kelnerów i w miarę potrzeby dyskretnie porozumieć się ze soba.
Kobiety i mężczyzn usadza się naprzemiennie
Gospodyni zaprasza do stołu kobiety, gospodarz – mężczyzn i wchodzi do jadalni ostatni.

Gospodyni kończy jedzenie ostatnia. Serwetke po zakończonym posiłku kładziemy po lewej stronie talerza. Nie trzeba układać jej starannie, tylko składamy lekko.

Kończąc posiłek sztućce kładziemy równolegle na talerzu, ( nie krzyżujemy to oznacza że jesteśmy w trakcie posiłku) sztućce nie moga dotykać stołu, – dużo osob o tym zapomina.
Toasty wygłaszamy tylko w przerwach między daniami.
Nie trzymamy butelek ani łokci na stole.

INTERESUJĄCE STRONY O TEJ SAMEJ TEMATYCE PRZEGLADALEM I POLECAM !!!!!!!!!!!!!!!!!

http://www.restaurants.pl/savoir_vivre.htm
http://www.obcasy.pl/index.php?dzial=165
http://www.gotowanie.v9.pl/savoir_vivre/
http://forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=10226
ORAZ TROCHE POZYCJI, GDYBY KTOS MIAL OCHOTE NABYC KSIAZKE O TEJZE TEMATYCE:
http://www.parapsycholog.com.pl/poradniki_savoir_vivre.htm