Teoretycznie każdy wie, że we mgle jeździ się trudno. Ot chmura nam zasłania wszystko i jak tu człowiek ma jechać? Ale, że pora roku sprzyja tworzeniu się mgieł trzeba się przyzwyczaić. Ostatnimi czasy często zdarza mi się wracać w nocy samochodem do domu właśnie we mgle i to co ludzie wyprawiają na drodze przechodzi wszelkie pojęcie.

I tu naprawdę nie chodzi o to, że ktoś przekroczy prędkość. Wbrew pozorom kierowcy nie są kamikadze i w czasie mgły naprawdę jeżdżą spokojnie (zresztą każdy człowiek ma instynkt samozachowawczy i nie będzie szalał nie widząc co go czeka za parę metrów). Jednak drogi to nie tylko samochody ale również piesi i rowery. W mieście to pół biedy bo są chodniki i pieszego spotkać trudno na drodze (chociaż parę tygodni temu , koleś na wózku inwalidzkim zapierniczał pod prąd, na trasie szybkiego ruchu i to jeszcze najszybszym pasem. Cud, że przeżył i nie został przejechany przez pierwszego lepszego tira. Do tej pory nie mam pojęcia co on tam robił). Jednak poza miastem jakoś chodników budować niezbyt chcą i ludzie muszą chodzić skrajem drogi. I tu zaczynają się schody.

Ileż razy było mówione, że w nocy kierowca widzi naprawdę mało mimo świateł. Zanim dojrzy się nieoświetlonego pieszego może być za późno. Sam często miałem serce w gardle gdy z mroku tuż przede mną wyłaniała się grupka ludzi idąca nie poboczem, a drogą…. A naprawdę wystarczyłby odblask jakikolwiek. Takie coś naprawdę diametralnie zwiększa widoczność. I co z tego, że dzieciakom dają nalepki itp.Dzieciaki mają plecaki i kurtki obwieszone odblaskami i naprawdę ich widać. Zresztą wieczorami nie chodzą tak często. Ale tu chodzi o dorosłych! To oni nie mają za grosz wyobraźni. Nocą jest dramat ale gdy do tego dojdzie mgła to już tragedia. Zdrowy rozsądek podpowiada,że jak jest ciemno i mgliście to jak już muszę gdzieś iść to pójdę poboczem, a jak widzę światła samochodu to nawet zejdę i poczekam, aż przejedzie. Po co ryzykować? Ale nieee…. Idzie taki jak święta krowa, a jadąc autem można dostać zawału gdy przed maską wyrasta nagle grupka ludzi. Wtedy naprawdę mam ochotę wyjść i pobić tych wszystkich półgłówków.

Żeby było śmieszniej nawet o 2 w nocy nie można mieć pewności, że droga będzie pusta. Bo a nuż się jakaś impreza kończy ? I znów całe pochody idą czasem środkiem drogi. I co z tego, że w terenie zabudowanym oświetlenie jest? W czasie mgły bardziej ono przeszkadza niż pomaga.

Jakby tego było mało to na takich drogach jest też pełno rowerzystów. I żeby to oni mieli jakieś oświetlenie. Gdzie tam. Większość nie ma nawet głupiego odblasku! Jedzie takie widmo i nawet nie pomyśli, że jak ja go zobaczę to nie wyhamuję na czas. Nie tak dawno jak mi taki wyjechał przed maskę z podporządkowanej i cudem go nie potrąciłem, to wyszedłem i objechałem dziada. Ale co to da? Koleś patrzył na mnie jak na kosmitę. Co ja światła od niego wymagam? Jak on tylko jedną przecznicę sobie chce przejechać?

A już takie odblaski na pedałach są lepsze niż nic. We mgle nic to nie da (wtedy na rowerze jechać to już w ogóle czyste szaleństwo) ale gdy ciemno to takie coś już dużo daje. Kiedyś jadąc moją uwagę zwróciły dwa błyskające punkciki przede mną(a był to środek lasu). Zwolniłem i jak się potem okazało był to rower z dwoma odblaskami na pedałach. Co z tego, że nocą bez świateł taki nie powinien jechać?

Dlatego nie lubię jeździć nocą w terenie zabudowanym. Człowiek z samochodu potem wychodzi nieźle zestresowany. A przecież zdarzają się i inne „anomalie”. Raz jadąc właśnie nocą przy dość gęstej mgle, nagle w oczy mi błysnęło mocne światło reflektora. Błysło i przygasło. Jak się okazało ktoś jechał motorem bez świateł…. I błysnął żebym zobaczył, że jedzie Ja nie wiem czemu on tych świateł nie miał włączonych. Fakt światło we mgle się rozprasza i człowiek widzi przed sobą białą ścianę ale to chyba lepsze niż jazda w całkowitej ciemności? Zero wyobraźni.

Tej samej nocy kawałek dalej jakiś pół mózg postanowił, że mgła jest chyba zbyt mała (a już wtedy widziałem co najwyżej 20-30 metrów przed sobą) i zaczął palić liście przy drodze… Dym plus mgła to była masakra. Nagle przestałem widzieć cokolwiek. Musiałem stanąć bo zacząłem zjeżdżać z drogi. Potem otworzyłem okno i patrzyłem czy jadę jeszcze po drodze… Fakt był to tylko niewielki kawałek drogi i jakoś się to przejechało ale gratulację dla tego pana (lub pani,ale co tu dużo gadać to faceci są zazwyczaj tak „genialni”).

Generalnie na polskich drogach bezpiecznie nie jest. Jednak do prędkości i dziurawego asfaltu dodajemy jeszcze własną głupotę. Bo naprawdę czasami pomyśleć trochę wystarczy, żeby uniknąć wypadku. I to bez względu na to czy jest się za kierownicą czy idzie się pieszo.

Ciekaw jestem czy wy również się spotkaliście z taka bezmyślnością ludzką? Jako kierowca lub pieszy. A może mieliście jeszcze dziwniejszą sytuację niż te, które opisałem? Czekam na Wasze komentarze.

Ale czy złość szkodzi?

Złość tak jak każda inna emocja w naszym życiu jest potrzebna. Póki żyjemy musimy odczuwać wszystkie emocje, informują nas one i ostrzegają. Jednak jak wszystko w życiu, także i tu są pewne granice.

Paradoksalnie wstrzymywanie emocji w sobie, tłumienie złości może być bardziej szkodliwe niż sama złość. Czasami boimy się złościć, próbujemy to w sobie zatrzymać. Jednak efekt jest taki, że prędzej czy później emocje muszą znaleźć ujście. Czasem niestety znajdują wśród słabszych oraz tych których miłości i oddania jesteśmy pewni. Obrywa się nie tym którzy zasłużyli ale obiektom bezpiecznym. Jeśli będziemy zbyt długo udawać, że nic się nie dzieje, zaprzeczać własnym emocjom to w końcu okaże się że wszędzie będziemy widzieć podstęp i powód do złości. Tak rodzą się przepełnieni jadem ludzie, którzy tak naprawdę nie umieją żyć z innymi, mówimy że są zepsuci od środka.

Złość potrafi zaślepić. Wszystko jest w porządku jeśli panujemy nad sobą. Jedni pokrzyczą, inni walną pięścią w stół. Wszystko aby dać upust emocją. Bo radzić z tym sobie trzeba. Nie można tego tłumić gdyż szkodzi to jeszcze bardziej. A jak sobie z tym radzić?

Każdy ma inny sposób na to. Ważne aby  człowiek który się złości nie wyładowywał swoich emocji na innych. Może się to stać niebezpieczne (gdy ktoś np. zaczyna rzucać czym popadnie itp.).
Gdy się złościmy nasz organizm instynktownie przygotowuje się do walki. Zwiększa się między innymi siła i możliwości naszych mięśni (normalnie człowiek wykorzystuje około 30% siły  mięśni. Mózg  celowo obniża tą zdolność, gdyż siła mięśni jest niewspółmierna do ich wytrzymałości, i blisko kresu swych możliwości mięśnie zrywałyby się ze ścięgien bardziej szkodząc, niż pomagając). Dlatego też wiele osób gdy się zezłości wpada np. w szał porządków, przekopuje ogródek lub dąży w inny sposób do wysiłku fizycznego (sportowcy często się złoszczą po to aby być bardziej efektywnym). Ważne aby gdy się złościmy nie skrzywdzić innych. Bo zdrowe wyrażanie złości nie może oznaczać krzywdzenia innych. Gdy  ktoś w złości przestaje nad sobą panować, wtedy jest już potrzebna pomoc specjalisty.

A są ludzie którzy w gniewie przestają się kontrolować. Jak informowało nie tak dawno "Daily Mail", 54-letnia Angielka najpierw spowodowała wypadek próbując wymusić pierwszeństwo, a następnie na złość wszystkim postanowiła zostać w płonącym samochodzie. Przechodnie i świadkowie chcieli pomóc tej pani opuścić płonące auto, ale w odpowiedzi usłyszeli stek przekleństw. Sprawczyni wypadku ze złości została w samochodzie i spaliła się zanim przyjechała pomoc.
To oczywiście już skrajny przypadek ale pokazuje do czego są zdolni ludzie gdy przestają nad sobą panować. Zresztą złość za kierownicą jest bardzo częsta i na naszych drogach nie brakuje furiatów.

Powody złości są różne, choć bardzo często jest to zazdrość. Faktem jest, że zazdrość to męska specjalność. Amerykańscy naukowcy udowodnili że mężczyźni częściej zapadają na tą "chorobę". W całym tym szaleństwie jest tylko jeden haczyk…

Zazdrośni panowie zazwyczaj nie są niebezpieczni dla otoczenia. Wściekają się, zamykają w sobie i znikają stanowiąc zagrożenie jedynie dla siebie samego (Ci bardziej normalni. Niestety zdarzają się też choroby psychiczne, które popychają do ostateczności). Co innego kobiety…

Według Amerykanów, chore z zazdrości przedstawicielki pięknej płci sieją zniszczenie porównywalne jedynie z kataklizmami. I nie są to dane przesadzone – obiektem, na którym wyładowują swoja złość są nie tylko ludzie, ale również samochody i domy.

Firmy ubezpieczeniowe szacują, że ofiarami zazdrośnic pada co roku ponad 16 tysięcy samochodów. Po takim ataku niewinne auta nadają się najczęściej jedynie do złomowania! Do tego należy doliczyć jeszcze kilkadziesiąt doszczętnie zdewastowanych lub spalonych domów i mniejszy, choć nie mniej wartościowy sprzęt (łodzie, przyczepy kempingowe, elektronika). Koszty podnoszą też nieudane próby "poskromienia złośnicy" – wizyty w szpitalach do najtańszych przecież nie należą…

Najgorsze w tym wszystkim jest jednak to, że one (w przeciwieństwie do nas) przeważnie mają racje i prawdziwe powody do zazdrości… (źródło se.pl)

Tłumiony gniew kaleczy nie tylko naszą duszę, ale również ciało. Prowadzi do nadciśnienia, chorób żołądka, serca. Lekarze twierdzą, że podłoże chorób nowotworowych, a szczególnie układu trawiennego, to między innymi niewyrażona złość.

Ostatnio udowodniono także iż sama złość w nadmiernych ilościach niszczy… płuca.

Więc jak tu pozostać zdrowym jeśli zarówno złość jak i jej brak szkodzi? Po prostu trzeba sobie z tym umieć poradzić. Zdrowsze jest na pewno pozbycie się negatywnych emocji niż tłumienie ich w sobie. Nie ma szans, że nieakceptowana emocja zniknie. Nie da się jej po prostu wymazać, zniszczyć. Trzeba stanąć na wysokości zadana i próbować sobie z tym poradzić. Najczęściej najlepszym wyjściem jest próba dotarcia do źródła gniewu. Jeśli jest to jakaś osoba, to trzeba się postarać porozmawiać, możliwie najspokojniej i wyjaśnić to co nam przeszkadza czy złości. A gdy to się nie udaje (lub gdy źródłem złości jest osoba typu przełożony itp.) trzeba jakoś inaczej dać upust emocja. Może przekopanie ogródka to nie taki zły pomysł ?

A czy wy łatwo wpadacie w złość? Może macie jakieś swoje rady na to aby sobie  z tym poradzić?

Czasami słyszymy jak ktoś mówi, iż nie ma nic do ukrycia. Zazwyczaj jest to jednak tylko pewien sposób na pokazanie iż jest się szczerym itd. Wzbudza to też zaufanie u drugiej osoby. Ale czy naprawdę są tacy ludzie? Myślę, że każdy ma coś do ukrycia, bo to tworzy naszą prywatność. Pewne strefy naszego życia dość łatwo nam ujawnić (ot choćby pytania o nasze zainteresowania),a niektóre pozostawiamy tylko dla siebie i wyjątkowo bliskich osób. Zresztą … czasami sami siebie zaskakujemy

Ostatnimi czasy kwestia otwartości człowieka , nabrała trochę innego wymiaru, dzięki czy tez przez Internet. Coraz więcej portali zachęca do podawania swoich tożsamości,a niektórzy sami ujawniają swoją prywatność choćby przez blogi. Jest to w pewnym sensie dobre (dzięki takiej Naszej Klasie można odszukać wiele osób, z którymi się straciło kontakt) ale bywa też niebezpieczne. Jak ze wszystkim, także i w kwestii odkrywania swojej prywatności trzeba zachować umiar.

Nie od dziś wiadomo iż pogadanie z kimś o naszych problemach, lękach itp. pomaga. Gdy o nich mówimy tracą one swoją "magiczną" moc. Z drugiej strony gdy ujawniamy inne sprawy z naszego życia, czasem tracimy coś ze swojej tajemniczości. Ważne aby w tym wszystkim  zachować własną tożsamość i poczucie własnego "ja". Póki to zachowujemy, póty mamy poczucie prywatności.

A więc czy warto być otwartym? Myślę że warto. Bez tego "otwarcia się " nie ma prawdziwych więzi i relacji z innymi, nie ma przyjaźni, miłości i innych ważnych w naszym życiu relacji. Jest to podstawa zaufania. Wtedy też obie strony narażają się na zranienie, czasem być może żałujemy tego iż otwarliśmy się przed kimś, a ten ktoś to wykorzystał… Ale dlatego jest to szczególny rodzaj relacji.
Trzeba zachowywać granice. Opowiadanie każdej napotkanej osobie o swoich najgłębszych przeżyciach itp. jest krępujące zarówno dla tej osoby jak i dla nas. I chyba takie nasze odczucia i poczucie własnego komfortu jest wskazówką czy i jak bardzo się otworzyć przed daną osobą…

A co Wy o tym myślicie?

Jednak w większości zaczynamy o tym myśleć kiedy umrze ktoś bliski lub w dni takie jak dwa ostatnie. Dzień wszystkich świętych to szczególny dzień. Cmentarze z natury puste i ciche, zaczynają być pełne ludzi. Spotykają się często całe rodziny, aby pomodlić się nad grobami bliskich. I chyba nie ma wtedy osoby, która choć przez chwile nie pomyślałaby o naszym przemijaniu…

Czy boję się śmierci? Myślę, że każdy się w głębi duszy boi, bo tak naprawdę nie wiemy co będzie potem. Różne religie, różnie postrzegają życie po życiu. Jako chrześcijanie wierzymy, że po tym życiu czeka nas inne, wieczne. Ale tak naprawdę nikt pewności nie ma Wiara to też kwestia pewnej umowy, gdyż wierzymy w coś co tak naprawdę nie możemy sprawdzić. Dowiemy się pewnie dopiero po śmierci co nas czeka.

Prawdę mówiąc im więcej o tym myślę, tym większy mam mętlik w głowie. Faktem jest, że zanim się narodziliśmy , świat istniał przez wieki. Ale dla nas świat się zaczął w chwili gdy zaczęliśmy mieć świadomość. Czy skończy się gdy umrzemy? W reinkarnację nie  bardzo wierzę. Jeśli już to z pewnością nikt nie pamięta tych poprzednich żyć. Więc skąd wiadomo czy to nie jest już nasze kolejne wcielenie? Ja myślę, że mamy tyko jedną szansę na życie na Ziemi. Chociaż chcę wierzyć w to iż śmierć to nie jest koniec….że  potem czeka nas być może coś innego…. Gdyby to był koniec to… Trochę było by… głupio

Nie ma chyba sensu myśleć o tym co będzie. W końcu nikt z nas nie ma na to wpływu. Jednak warto czasem się nad tym zastanowić. Bo skoro dano nam szansę żyć, warto to zrobić tak aby potem niczego nie żałować.

Przekraczanie prędkości to chyba najczęstsze. Fakt, że to ustawowe 50 w mieście to chyba nikt nie jedzie, a przynajmniej ja nigdy się z czymś takim nie spotkałem. Zazwyczaj norma to 60 czasem 70. O ile to jeszcze jakoś ujdzie, to niektórym to nie wystarcza i pędzą po mieście powyżej 100…. A poza miastem? Nie ma ograniczeń. Jadąc 90 km/h jestem wyprzedzany zawsze. I to obojętnie czy droga jest szeroka i dobra czy wąska i dziurawa.

Ale prędkości to jeszcze małe piwo. Niektórym po prostu kompletnie brak wyobraźni. Przykład? Wracałem w niedzielę z Wegleszyna do Częstochowy. Droga spoko więc ludzie pędzili. Ale jeden przerósł sam siebie. Widzałem go w lusterku już daleko za mną jak wyprzedzał samochód za samochodem. Przedemną sznurek samochodów, droga dwukierunkowa, a ten wyprzedza i mnie. Z przeciwka jechał autokar. Wostatniej chwili dałem po hamulcach i ten zdążył sie schować bo byłaby czołówka. To jeszcze nic. Innym razem kawałek przedemną była szersza droga i koles na trzeciego wyprzedzał. Tamci musieli prawie do rowu zjechać. A to wszystko przy dużej prędości.

W miście też nie brak kwiatków. Ja nie wiem czemu ludzie nie włączaja kierunkowskazów? To że mi ktoś mignie jak już zmieni pas to raczej mało daje. Ae niektórzy nawet skręcając nie kwapią się do sygnalizowania.

A to wszystko się dzieje na drogach takich jakie każdy widzi. Dziury i koleiny czasem takie że kierownce ledwo się utrzyma. I gdzie wyobraźnia?

Już nie wspomnę o baranach co wsiadają za kółko po piwie itp. To juz kompletna masakra.
Piszę głównie o meżczyznach bo jakby nie patrzeć to my faceci cześciej jeździmy i częściej powodujey wypadki. Kobiety rzadko tak szaleją. Jedyne wykroczenia z udziałem pań to malowanie się w lusterku podczas jazdy (na własne oczy widziałem) albo słaba ocena odległości… Ale w wiekszości kobiety jeżdżą lepiej niż niejeden "mistrz kierownicy".

Wiek tu ma też sporo do powiedzenia. Młodzi kierowcy , dopieor co po zdanym prawku , robia najwięcej błedów. Ale na głupotenie ma lekarstwa i w każdym wieku zdarzają się tacy co uwazają sie za bóg wie kogo.

Ja mam prawko już ponad 5 lat i nadal nie uważam się za jakiegoś dobrego kierowce. Owszem wypadku póki co nie miałem i staram się jeździć zdroworozsądkowo, ale do perfekcji to mi jeszcze brakuje Ale mam tego świadomość i nie ryzykuje życiem swoim i innych. Na szczęście wielu ludzi mysli ponownie. Cały kłopot polega na tym że mogę jeździć nawet 40 na godiznę a i tak może we mnie wpaść kretyn c przekroczył 100…..

Dlatego trzeba na tych naszych drogac uważać nie tylko na dziury ale i mieć oczy do okoła głowy i przewidywać posunięcia innych… Nawet te najbardziej nieprawdopodobne.

A co wy myslicie o polskich kierowcach? A może sami macie prawko? Jakie są wasze spostrzeżenia co do naszych kierowców, ich kultury itd.? Piszcie

A znieczulica i przyzwolenie na brutalność itp. jest naprawdę duża. Dopiero co skończyła się Uwaga gdzie był reportaż o tym jak w małej wsi ojciec gwałcił swoje córki i katował żonę… Parę lat. Oczywiście sąsiedzi wiedzieli :/ Tylko nikt nic nie mówił bo ja to stwierdziła jedna pani – przyszedłby i podpalił mi dom. Po prostu nie mam pytań

Ludzie zazwyczaj się tłumaczą właśnie tym, że się bali i nie reagowali. Tylko nikomu nie przyjdzie do głowy co muszą przeżywać takie rodziny. A przecież wystarczy tak niewiele aby chociaż spróbować pomóc.

Faktem jest, że takie przyzwolenie i obojętność bardziej czasem widać na wsiach. Tam się wszyscy znają i wiedzą o sobie naprawdę dużo. Ale mimo że plotki krążą nikt nic z tym nie robi… Bo to przecież nie moja sprawa…

W miastach wygląda to trochę inaczej. Tu z kolei ludzie zazwyczaj się nie znają. Tyle co sąsiedzi najbliżsi. Tylko zgroza człowieka bierze jak pomyśli, że czasem w biały dzień na ulicy potrafi dojść do różnych zdarzeń na które przechodnie nie reagują. Każdy patrzy na drugą osobę i mówi sobie po cichu, że przecież tyle ludzie to ktoś na pewno zareaguje. Niestety zdarza się to rzadko :/

A czasami wystarczy zareagować w jakikolwiek sposób. Pamiętam sytuacje gdy grupa wyrostków przystawiła do muru innego malca i próbowała właściwie nie wiadomo co zrobić. Ale wystarczyło ze krzyknąłem i zacząłem iść w ich kierunku, a już banda prysła. Nie trzeba było niczego więcej. A przecież często nawet na takie sytuacje nikt nie reaguje. Po części rozumiem ludzi starszych… Choć na dobrą sprawę oni jeszcze najczęściej potrafią na coś takiego zareagować. Szczególnie babcie potrafią być bardzo bojowe A co z resztą ludzi? Różnie to bywa. Zależy od sytuacji. Czasem sparaliżuje dziwna niemoc, czasem strach, a czasem po prostu myśl – to nie moja sprawa.

Jednak to jest sprawa każdego człowieka. Nie można być obojętnym na takie sytuacje bo to właśnie świadczy o nas samych. Nie chodzenie do kościoła co niedzielę i przykładne życie… Ale właśnie to jak się zachowujemy w sytuacjach gdy powinniśmy okazać serce i pomóc innym w potrzebie.

A co wy o tym sądzicie? Czy rzeczywiście wśród ludzi panuje obojętność na krzywdy innych? I czy  można to w jakiś sposób zmienić?

Kobiety i mężczyźni różnią się w wielu sprawach. To właśnie sprawia, że się dopełniają. Jednak nie różnią nas tylko wygląd ale chyba przede wszystkim zachowanie i psychika. Ten temat jest może bardziej dla panów ale następny będzie podobny tylko, ze dla pań

Czy słyszeliście kiedyś przy jakimś nieporozumieniu słowa – "Ty mnie nie rozumiesz" ? Bardzo często kobiety mają takie myśli i zazwyczaj jest to prawda Mężczyźni nie rozumieją Was drogie panie ! Nie dlatego że nie próbujemy. Wielu z nas bardzo się stara pewne sprawy zrozumieć. Ale pewnych rzeczy przeskoczyć się nie da

Nie ulega wątpliwości, ze kobiety widzą świat inaczej niż faceci. Postrzegają go bardziej emocjonalnie niż to by się mogło wydawać. A my faceci jednak jesteśmy wrażliwsi na bodźce fizyczne i nie tak wyrafinowane.

Każde wydarzenie wzbudza w kobiecie całą lawinę myśli. Czasami jest to naprawdę rozbudowana lawina. Dlatego kobiety są bardzo często bardzo wrażliwe. Bardziej wrażliwe niż mężczyźni i bardziej przeżywają pewne sprawy.

Tych różnic w psychice jest dość dużo. Nie wszystkie są takie oczywiste, nie wszystkie występują zawsze. Ale dla nas facetów niektóre rzeczy nie są do ogarnięcia. Kobiety dziwią się gdy facet głupieje i nie wie o co chodzi podczas niektórych sprzeczek. Bo dla niego pewne sprawy są oczywiste na tyle że o nich po prostu nie mówi. Stąd rodzi się wiele nieporozumień. Po prostu kobiety wymagają więcej uwagi i uczuć niż nam się to czasem wydaje.

NIe tak dawno miałem sytuacje gdy zdołowany kolega mówi , ze jego dziewczyna nagle sie obraziła nie wiadomo o co…. No i powstał wielki problem co to mogło być Wy drogie panie często tak obicie nie dając żadnego znaku o co chodzi… No bo powinniśmy się domyśleć… Problem polega na tym ze czasem to niemożliwe bo dla nas taki problem ma o wiele mniejsze znaczenie. My go nie dostrzegamy bo dla nas to nie problem

Kiedy indziej panie potrafią nas zadziwić huśtawką nastroju… Z jednej strony to już taka natura, z drugiej czasem po prostu coś potrafi rozchwiać tą równowagę. Oczywiście u mężczyzn jest podobne ale rzadziej to okazujemy i szybciej przechodzi.

Dlatego związek kobiety i mężczyzny to tak naprawdę duże wyzwanie . Na początku niby wszystko jest idealne, ale z czasem dostrzegamy te wszystkie różnice i wady drugiej strony. Wtedy tylko od nas zależy czy umiemy z tym żyć i jak dalej się to potoczy.

Ostatnimi czasy wiele jest kobiet z pozoru nieprzystępnych. Kobiety sukcesu, pewne siebie i niezależne. Ale nawet takie kobiety potrzebują ciepła i zrozumienia poza pracą i karierą. Nie da się wyeliminować przecież uczuć i emocji.

Kobiety są z naszego (mężczyzn) punktu widzenia bardzo skomplikowane. Co więc robić aby nie popaść w niełaskę ??

Przede wszystkim słuchać. Kobiety bardziej niż my mają potrzeby wygadania się. Czasem może się to wydawać błahe i mało ważne ale… to tylko nam się tak wydaje.
Ale jest słuchanie i słuchanie. Trzeba słuchać i starać się zrozumieć.

Gdy nas coś trapi zadajemy pytanie , które nam pomoże rozwiązać problem. Mężczyźni zazwyczaj walą prosto z mostu i pytają o to co chcą wiedzieć. Kobiety bardzo rzadko spytają bezpośrednio. Czasami coś je męczy i zadają pytania na pozór z tym nie związane. Choćby sprawa zazdrości. To przecież dotyka zarówno mężczyzn jak i kobiety. Ale kobity często zamiast spytać o coś wprost zadają pytania typu . "czy mnie jeszcze kochasz?", "co zrobisz jeśli…?". I tu właśnie trzeba uważać bo często te pytania to forma… testu Oczywiście nie warto odpowiadać kłamiąc. Po prostu czasem warto zwrócić na to uwagi wczuć się

Kobiety też częściej lubią słyszeć zapewnienia, ze są kochane itd. Warto mówić takie rzeczy. Być może dla nas to naturalne że kochamy.Ale kobiety lubią słyszeć dodatkowo takie potwierdzenia (prócz standardowego okazywania tego ). A wszystko dlatego że mają bardziej rozwiniętą uczuciowość niż my

Kobieta to czasem dla nas wielka zagadka. Ale czasem wystarczy zrozumieć kilka spraw aby wiedzieć jak postępować właśnie z kobietami

Zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy się zgodzą z tym co napisałem. Oparte to zostało o pewne książki i… wywiad środowiskowy Zarówno z kobietami jak i mężczyznami. Ale to temat rzeka jak się wydaje.

Dlatego piszcie drogie panie jeśli sie z czymś nie zgadzacie Albo gdy coś zostało źle napisane. Piszcie też o swoich spostrzeżeniach czego my np. w Was jeszcze nie rozumiemy ?

No a czego nie rozumiemy jeszcze panowie ?

Wszystko jest jak zwykle kwestią indywidualną. Jedni potrafią być w pewnym stopniu odpornym na wszelkie zakochania itp. i dzięki temu mimo, że nigdy nie pójdą na całość w uczuciach, to też nigdy nie będą przez to cierpieć. Nie jest to gruboskórność czy zimne serce. Po prostu może bardzo trzeźwe spoglądanie na świat ?
Inni są znowu bardzo wrażliwi i gdy sie zakochają to po prostu koniec ;] Jeśli trafi swój na swego to będzie to szczęśliwy związek, jeśli nie to wcześniej czy później wynikną z tego kłopoty.

A do czego ludzie są zdolni? Można powiedzieć, że do wszystkiego co jest fizycznie możliwe i wykonalne. Choć czasem wychodzi na to, że są zdolni też do tego co niewykonalne

Mówi sie, że człowiek zakochany głupieje. Jest tu sporo prawdy ale tu wszystko zależy od człowieka. Jedni zachowają trzeźwość umysłu inni nie Jednak bez względu na człowieka prawdą jest, że ten stan jest wyjątkowy i zazwyczaj wpływa pozytywnie.

Faceci z miłości potrafią zdobyć się na więcej ? To też nie do końca prawda. Tu nie ma różnicy w płci. Zakochany facet jest zdolny do tego samego co zakochana kobieta Inna sprawa, że wśród facetów częściej się zdarzają wariaci I potem czyta się jak to ktoś wynajął samolot aby na ciągnął za sobą na niebie wyznanie miłości. Albo wykupił bilbord aby zwrócić uwagę tej jedynej (autentyczna sytuacja z okolic Częstochowy ). Oczywiście tylko na filmach zdarzają się akcje w stylu facet wyznaje miłość, a cały stadion piłkarski słucha i bije brawo Ale trzeba przyznać, że pomysłowość ludzka nie zna granic.

Z drugiej strony pytanie jak długo ktoś zdolny jest robić takie rzeczy? Czy gdy minie ta wielka początkowa miłość ktoś stanie sie szaro-bury? Często tak niestety bywa. NIe od dziś wiadomo, że chemia między dwojgiem ludzi stopniowo wygasa i często właśnie wtedy coś się kończy. Jednak są na szczęście ludzie , którzy potrafią i całe życie okazać swoje uczucie.

A jak to właściwie robimy? Nie ma rzecz jasna jednoznacznej recepty. Każdy z nas jest inny i inaczej reaguje na pewne rzeczy. Faktem jest, że ktoś kto nigdy nie był zakochany, może się poważne zdziwić do czego jest zdolny w takim stanie

Ulubionym zajęciem facetów wtedy jest wydawałoby sie kupowanie kwiatów itp. Być może czasem wydaje sie to dziwne ale….  dla niektórych to po prostu sposób na powiedzenie czasem czegoś bez słów lub choćby zwykły objaw sympatii I tu prośba do pań. Nigdy nie krytykujcie faceta , gdy da wam kwiaty !! Choćby to był nie wiadomo kto , i choćbyście miały na nie uczulenie to wtedy wyrzucie je potem ale przyjmijcie Nie ma nic gorszego niż sytuacja gdy facet przynosi kwiaty i słyszy, że to strata pieniędzy itp. (jak to usłyszy to rzeczywiście strata pieniędzy ) Na miłość boską skoro już ten facet kupuje kwiaty to chyba w jego mniemaniu jest warto! Ja w sumie się z tym jeszcze nie spotkałem ale ponoć i takie rzeczy się zdarzają

Inna sprawa ze nigdy materialne sprawy nie mogą przesłonić tego co  w środku. Jeśli ktoś potrafi okazać uczucie tylko w taki sposób to kiepsko. Tym bardziej że kobiety wbrew pozorom (faceci też choć troszkę inaczej) lubią słyszeć komplementy. Oczywiście jeśli ktoś będzie się zachwycał ciągle i wszędzie to stanie sie to nudne i mało szczere. We wszystkim trzeba zachować umiar….

Faceci mają też czasem pewną cechę, która jest chyba pozostałością po dawnych czasach Teoretycznie każdy facet ma jakieś zapędy opiekuńcze względem kobiet (co się z kolei kobieta nie zawsze podoba…) ale niektórzy mają szczególne w tym kierunku zdolności ;] Współczesny rycerz? Może nie do końca bo jednak czasy wymagają zmiany pewnych zachowań, jednak jak dla mnie facet który nie umie się zdobyć choćby na przepuszczenie przodem kobiety w drzwiach, powinien sie mocno zastanowić…. Tu już nie chodzi o żadne tam równouprawnienie! Po prostu o pewnych sprawach trzeba pamiętać zawsze i wszędzie.

Jedni potrafią okazać uczucie bardziej inni mniej. To nie znaczy że Ci drudzy kochają mniej. Bo prócz tego co  ktoś potrafi okazać bardziej liczy się to czy ma co okazać. Bo to co ukryte jest czasem najcenniejsze

A Waszym zdnaiem jak potrafimy okazywać uczucia? Czy każdy robi to inaczej, cyz są pewne podobieństwa? I co Wam się w takim okazywaniu podoba a co nie ? Do czego jesteśmy zdolni gdy się zakochamy ?

A jaka jest praca marzeń? Na pewno dla każdego będzie to trochę co innego…. Na pewno większość chciałaby zarabiać jak najwięcej i to jak najmniejszym kosztem. Ale niektórzy bardziej chcieli by po prostu robić coś co po prostu lubią robić, umieją itd. Rozwijać się. Ja nie ukrywam że gdybym mógł wybierać t chciałbym być pilotem Od zawsze mnie to fascynowało i Ci co mnie znają wiedzą ze mam na tym punkcie małego fioła;-) Ale komputery (szczególnie tworzenie stron internetowych) to też to co lubię, i w przyszłości chciałbym robić coś z tym związanego… A w przyszłości może licencja pilota ?? Kto wie…

Więc jaka jest ta wasza praca wymarzona ? Czy zarobki są rzeczywiście najważniejsze…? Czy może są granice których lepiej nie przekraczać w pogoni za pieniądzem? Piszcie

Niestety życie jest trochę niesprawiedliwe w tej materii. Dlaczego? Bo zgodnie z różnymi przeprowadzonymi badaniami ludzie piękni mają po prostu lepiej.
Gdy pokaże się komuś zdjęcia dwóch osób, z których jedna jest zgodnie z przyjętymi standardami uważana za piękną a druga brzydką, to okazuje się ze osoby o nieprzeciętnym wyglądzie wzbudzają nasze większe zaufanie. Jesteśmy chętniejsi do pomocy, uważamy taka osobę za dobrą (a wszystko to podświadomie). Nazywa się to efektem aureoli. Co piękne to dobre. Uroda niczym aureola opromienia człowieka. Ludzie bardziej atrakcyjni uważani są jako sympatyczniejsi, milsi itd.

Nic zatem dziwnego, że dzisiejszy świat tak bardzo szaleje za pięknem. Czymś normalnym stały się operacje plastyczne i wszelkie metody sztucznego podkreślania swojego wyglądu. Niestety prowadzi to coraz bardziej w złą stronę.

Od razu trzeba powiedzieć, że ta kwestia nie dotyczy tylko kobiet. Owszem przyjęło się, że kobiety bardziej są wyczulone na tym punkcie niż mężczyźni, a także częściej robią wszystko by "wypięknieć". Rzadko za to się słyszy o facecie który poddał się operacji plastycznej (no pomińmy Michaela Jacksona).

Jednak atrakcyjność dotyczy zarówno kobiet jak i mężczyzn. Kobiety po prostu są bardziej wrażliwe na to jak wyglądają (chyba nie ma kobiety, która by w pełni siebie zaakceptowała. Zawsze znajdzie w sobie coś co je sie nie podoba).

Presja naszych czasów powoduje, że coraz częściej słyszy się o dziewczynach chorych na anoreksję, bulimię itp. To efekt tej dziwnej manii dążenia do bycia coraz bardziej szczupłym. Cel być może dobry ale niestety zbyt często traci się w tym zdrowy rozsądek i umiar.

I w sumie do czego to dąży? Ludzie chcą być atrakcyjni bo wszędzie w telewizji i kolorowych czasopismach jesteśmy napiętnowani wręcz super modelkami i kultem piękna. Jednak mało kto zdaje sobie sprawę, że dążymy tak naprawdę do czegoś abstrakcyjnego. Bo wokół nas są ludzie przeciętni. Chcemy wyglądać jak ludzie, których wokół nas nie ma. Są w kinie, na bilbordach i kolorowej prasie. Następuję dziwna sytuacja. Chcemy być jak wszyscy… Ale jacy wszyscy? Tych których nie ma albo jest kilkanaście na świecie…

To wszystko ma zalążek w psychice. To jak sami siebie postrzegamy ma kluczowe znaczenie. Osoba która czuje się piękna, będzie tak postrzegana przez innych ! Osoba zakompleksiona i szukająca w sobie tylko wad, staje sie mniej atrakcyjna. Dlatego tak ważne jest aby zaakceptować siebie.

Tak naprawdę nie ma definicji piękna. Wbrew pozorom ludzie nie mają zbyt wyrafinowanych gustów. Gdyby sprobowano wziąć od ludzi to co mają  w sobie najpiękniejsze po kawałku i spróbować z tego zbudować twarz idealną (w kwestii tego jak wyglądamy twarz tak naprawdę gra kluczową rolę. To pierwsze na co spoglądamy. Dopiero na drugim miejscu jest sylwetka itd.) to zwyczajnie sie nie uda. Bo to czy ktoś jest piękny czy nie (a raczej czy tak oceniają kogoś inni) to po pierwsze kwestia indywidualna (każdemu podobają sie inne rzeczy i na inne zwracają uwagę. Na jakie? Czasem trudno powiedzieć ), a po drugie tak naprawdę właśnie średniość jest silnym wyznacznikiem atrakcyjności. Chodzi bowiem o uśrednienie całej twarzy. Tak jak nie ma ludzi jednakowo wyglądających tak też nie ma czegoś co nazwalibyśmy pięknem. Czasami jedna mała rzecz sprawia, że dana osoba jest dla nas bardzo atrakcyjna. Jednocześnie może sie okazać, że ktoś inny nie dostrzega już tego samego co my.

Na wiele spraw nie mamy wpływu. Jednak na inne owszem. Bardzo ważne jest to czy ktoś jest zadbany. Brak higieny, przetłuszczone włosy itp. odstraszają i sprawiają, że nawet jeśli ktoś ma wrodzoną urodę, jest ona niedostrzegana.

Osoba zadbana od razu zyskuje w oczach innych. Ważny staje się tu też ubiór. Jeśli dodamy do tego pewność siebie i akceptację swojej osoby, to jest to już duży sukces.

Ciekawy jestem co wy myślicie na ten temat. Były już tematy o tym co nas kręci w innych. Pisaliśmy też o charakterze. A co u was wpływa na to jak oceniacie innych? Co rzuca sie Wam w oczy na samym początku? Czy na twarzy widać rzeczywiście charakter innych? I jakie są Wasze rady na to aby sie podobać innym, by zrobić dobre pierwsze wrażenie ? Piszcie