Każde „chodzenie ze sobą” po pewnym czasie przeradza się w związek. Czy będzie on trwały czy nie zależy tylko od nas. Jednak z czasem zauroczenie daną osobą słabnie, a do głosu wreszcie dochodzi rozum. Wtedy też zazwyczaj poznajemy daną osobę taką jaka jest naprawdę, ze wszystkimi jej zaletami i wadami. I naprawdę nie trzeba tu słuchać głosu innych. To po prostu się czuje.

Na początku wszystko jest różowe i piękne. Stan zakochania rządzi się pewnymi prawami i nie ma znaczenia czy przeżywamy to pierwszy raz czy też kolejny. Odliczamy godziny do spotkania, myślimy tylko o tej osobie, a na jakieś wady nawet nie zwracamy uwagi. To bardzo fajny stan ale prawdziwa miłość przychodzi z czasem. I dopiero ona jest tym co chyba w życiu człowieka jest najważniejsze.

To, że kochamy po prostu wiemy. Myślimy o tej osobie, sam jej widok sprawia nam radość, a dotyk przyprawia o dreszcz. Gdy wstajemy nasze myśli kierują się także ku niej,a gdy kładziemy się spać jej obecność w naszym życiu sprawia, że śpimy spokojnie.

Ale miłość to nie tylko kochanie kogoś, ale również odczuwanie tego samego od tej osoby. A to już po prostu się czuje i już. Czy ktoś nas kocha nie można poznać po tym ,że powie nam „kocham Cię” tysiąc razy na dzień. Bo to tylko słowa. Miłość odczuwa się w czynach drugiej osoby, a nawet myślach. Bo kto z Was choć raz nie miał odczucia, że ona lub on o Was myślą? Telepatia? Nie… miłość.

Do napisania tego wszystkiego trochę skłonił mnie początek nowego roku. Dla mnie rok 2009 to rok bycia z moją miłością To rok bycia z kimś kto z dnia na dzień stał się dla mnie kimś bardzo ważnym w życiu. Wszystkie to co robię i zamierzam robić wiąże z Nią. I po prostu wiem, że to miłość.

Oczywiście nie zawsze jest kolorowo. Jak w każdym związku bywają dni gorsze i lepsze. Ale to właśnie to sprawia , że kochamy jeszcze bardziej. Bo kochać to akceptować człowieka takim jaki jest. I być akceptowanym. Zmienić się można w jakimś małym stopniu, ale całkiem zmienić człowieka się nie da. A próbować być z kimś i udawać kogoś kim się nie jest do niczego nie prowadzi.

Ja wiem, że jestem sobą. Owszem w pewnych kwestiach się zmieniłem ale są to zmiany powiedziałbym naturalne. Facet będący sam ,pod wpływem kobiety zmieni się zawsze. Grunt, że jest to zmiana na lepsze W jakimś filmie ktoś powiedział, że kobieta pozostawia na facecie pewien niewidoczny znak. Coś chyba w tym jest.

Miłość to nie tylko bycie szczęśliwym. To także odpowiedzialność za drugiego człowieka. Oprócz swoich własnych problemów, musimy także myśleć o problemach drugiej osoby. To naturalne , w końcu troszczymy się o nią.

Miłość to nie jest uczucie które trwa nieprzerwanie i z jednakową siłą. Dla mnie najpiękniejsze chwile to te, w których stwierdzam, że znów się zakochałem w mojej Sylwii Niby jest się w związku i ta miłość jest ale co jakiś czas ten niezwykły stan zakochania pojawia się znowu. Ciężko to określić, ale jeśli po byciu z kimś już jakiś czas nagle spojrzysz na nią, a do głowy przyjdzie Ci myśl- O kurczę jak ja ją kocham, to mniej więcej wiesz o czym piszę:)

Wkurzają mnie pytania jakie nieraz słyszy się to tu to tam. Za co kochasz ją/jego? Nie kocha się za coś,po prostu się kocha. Kochamy za to, że ktoś jest, a nie za to jaki ten ktoś jest. Za co ja kocham? Za wszystko;-)

No dobrze ale co jeśli po tym wszystkim i tak ktoś nie wie czy to już ta osoba? Powiedziałbym, że skoro ma się takie wątpliwości to prawdopodobnie to jeszcze nie ta osoba… Bo wątpliwości takich po prostu nie powinno być. Człowiek przekonuje się o tym jeśli jest z kimś dłuższy czas. Wtedy kończą się spotkania w warunkach idealnych.

Bo czym innym jest randka ? (no dobra udana randka ) To umówienie się na dokładny dzień i godzinę, a czasem także określenie miejsca spotkania. Każdy ma wtedy czas żeby się do tego przygotować. Wygląda się wtedy nieskazitelnie, a wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Na spotkaniu mówi się tylko o tym co jest miłe, tak żeby nic nie zakłóciło sielanki. I co wiemy po takiej radce? Oczywiście, że druga osoba jest super Sami też wypadamy super. Choć tu zazwyczaj po randce następuję analiza czy aby na pewno było wszytko tak jak trzeba. Tak jest za każdym razem. Mamy kontrolę nad tym co się dzieje itd. A przecież poznać drugą osobę i dać poznać siebie możemy tylko wtedy gdy zachowujemy się tak jak zwykle.

Mnie cieszą tak prozaiczne sprawy jak wspólne gotowanie, oglądanie zdjęć, czy też rozmowa na różne tematy. A wspólne wypady do jakiejś kawiarni, kina to tylko miły dodatek do całości. To wszystko i wiele innych drobnostek sprawia że ja wiem – trafiłem na tą jedyną

Celowo w tym temacie pomijam sprawę czysto fizyczną. Pocałunki, przytulanie czy nawet seks, nie są wyznacznikami tego czy kochamy czy nie. Bo na dobrą sprawę są to czysto fizyczne sprawy, które budzą podobne odczucia nawet gdy jest to przypadkowa osoba. Znane są przecież przypadki ludzi, którzy idą razem spać bo po prostu jest to dla nich przyjemne. Nie ma w tym jakiś wyższych uczuć,po prostu przyjemność. Oczywiste jest, że to samo z osobą, którą się kocha jest nieporównywalnie  piękniejsze itd. ale dlatego, że dochodzą do tego wszystkie te uczucia, o których wspomniałem wcześniej. Więc całując drugą osobę mamy przyjemność podwójną. Po pierwsze, bo pocałunek jest świetny sam w sobie, a po drugie.. całujemy właśnie tą osobę Dlatego nigdy nie jest to wyznacznikiem czegokolwiek, a tylko efektem ubocznym miłości Dobra wiadomość to taka, że możemy to spokojnie przedawkowywać

Bycie z drugą osobą to najpiękniejsza cześć naszego całego życia. Kochać i być kochanym to chyba życzenia jakie chciałby otrzymać każdy. Dlatego nie warto tracić czasu na czytanie poradników, horoskopów itp. Gdy już znajdziesz tą właściwą osobę nic takiego nie będzie potrzebne. To się po prostu czuję całym sobą

Tą jedyną miłość nie jest łatwo znaleźć. Czasem nam się wydaje, że to już to po czym z czasem stwierdzamy ,że to uczucie po prostu znikło. Warto wtedy szukać dalej bo gdzieś tam czeka Ta osoba Ja swoją już znalazłem i Tego samego życzę Wam

Jeśli sami macie jakieś odczucia i doświadczenia co do tego o czym pisałem dajcie znać:) Cały ten tekst to jest tylko punkt widzenia jednego szczęśliwego (i zakochanego) faceta, więc być może nie do końca wszystko jest obiektywne Jednak miłość to jedno z tych uczuć, które nie da się definiować, a jedynie można próbować, najlepiej w oparciu o własne przeżycia. Piszcie więc o swoich:)

Należało by raczej spytać czy to zakochani patrzą na takie sprawy. I można powiedzieć, że na szczęście nie. I nie chodzi już o to, że między zakochanymi jest ileś lat różnicy bo to na porządku dziennym się zdarza.

Pominę też sytuacje gdy on ma ponad 60, a ona mniej niż 25 lat i wybucha wielka miłość. No kurcze może nie jestem tolerancyjny ale jakoś w to nie wierzę. I trudno nie pomyśleć, że może chodzić o kasę….

Ale ważne jest to, że miłość mimo iż przechodzi wiele etapów, z wiekiem nie mija. Ciągle widać ludzi, którzy mimo dojrzałego już wieku nadal kochają się, aż miło popatrzeć. Dlatego dziwi mnie gdy np. pan w radiu czytając miłosne wyznania żony do męża jest zdziwiony… A czemu ? Owszem miłość na początku jest najbardziej intensywna itd. no ale przecież potem nie traci się jej. Chemia chemią, ale ja myślę, że tak samo jak w naszych umysłach jest coś co sprawia, że do tej pory naukowcy nie wiedzą jak to wszystko tak naprawdę działa, tak i miłość to coś więcej niż kilka reakcji chemicznych. Całe szczęście prócz nauki są na tym świecie jeszcze rzeczy, których wyjaśnić się do końca nie da i niech tak zostanie:).

Tym bardziej żal gdy się słyszy, że coraz więcej małżeństw nie wytrzymuje próby czasu… Ludzie chyba są w dzisiejszych czasach zbyt niecierpliwi i łatwo się poddają. Nie mówię tu o kimś kto ze sobą chodzi czy się zaręcza, a potem coś się sypie. No ale jak już ktoś powie to sakramentalne tak to chyba nie dlatego, że tak trzeba?…. Na szczęście takie przypadki nie stanowią większości.

A przyjemnie popatrzeć na parę staruszków, idących po parku za rączkę, gdy inne babcie na przystanku potrafią się bulwersować, że młodzi idą za rękę… Zazwyczaj po prostu zapominają o tym jak to jest. Zresztą jestem zdania, że zbyt długie przebywanie babć w towarzystwie innych babć jest niewskazane. Tylko się pochorują bardziej (bo zazwyczaj każda opowiada o swoich dolegliwościach), pozłoszczą na politykę (choć to bardziej domena dziadków ) albo wymienią się poglądami zazwyczaj niezbyt dobrymi (a bo wie pani ja słyszałam, że…. ).
A wziąć za rękę dziadka i do kina Inna sprawa, że to już ten wiek gdy ludzie odchodzą….

Miłość była, jest i będzie zagadkowa. Ludzie od wieków próbują rozwiązać tą zagadkę (czym jest miłość? jak ją wywołać? itd.) i mimo, iż wielu sugeruje, że im się udało(zapłać ileś tam, a znajdziesz swoją miłość…) to jednak nadal wiemy o tym uczuciu mniej niż byśmy chcieli. Ale… dzięki temu życie jest chyba ciekawsze i piękniejsze. Więc życzę Wam drodzy czytelnicy, aby Wasza miłość trwała jak najdłużej, a z wiekiem stawała się coraz bardziej wartościowa

Ale czy złość szkodzi?

Złość tak jak każda inna emocja w naszym życiu jest potrzebna. Póki żyjemy musimy odczuwać wszystkie emocje, informują nas one i ostrzegają. Jednak jak wszystko w życiu, także i tu są pewne granice.

Paradoksalnie wstrzymywanie emocji w sobie, tłumienie złości może być bardziej szkodliwe niż sama złość. Czasami boimy się złościć, próbujemy to w sobie zatrzymać. Jednak efekt jest taki, że prędzej czy później emocje muszą znaleźć ujście. Czasem niestety znajdują wśród słabszych oraz tych których miłości i oddania jesteśmy pewni. Obrywa się nie tym którzy zasłużyli ale obiektom bezpiecznym. Jeśli będziemy zbyt długo udawać, że nic się nie dzieje, zaprzeczać własnym emocjom to w końcu okaże się że wszędzie będziemy widzieć podstęp i powód do złości. Tak rodzą się przepełnieni jadem ludzie, którzy tak naprawdę nie umieją żyć z innymi, mówimy że są zepsuci od środka.

Złość potrafi zaślepić. Wszystko jest w porządku jeśli panujemy nad sobą. Jedni pokrzyczą, inni walną pięścią w stół. Wszystko aby dać upust emocją. Bo radzić z tym sobie trzeba. Nie można tego tłumić gdyż szkodzi to jeszcze bardziej. A jak sobie z tym radzić?

Każdy ma inny sposób na to. Ważne aby  człowiek który się złości nie wyładowywał swoich emocji na innych. Może się to stać niebezpieczne (gdy ktoś np. zaczyna rzucać czym popadnie itp.).
Gdy się złościmy nasz organizm instynktownie przygotowuje się do walki. Zwiększa się między innymi siła i możliwości naszych mięśni (normalnie człowiek wykorzystuje około 30% siły  mięśni. Mózg  celowo obniża tą zdolność, gdyż siła mięśni jest niewspółmierna do ich wytrzymałości, i blisko kresu swych możliwości mięśnie zrywałyby się ze ścięgien bardziej szkodząc, niż pomagając). Dlatego też wiele osób gdy się zezłości wpada np. w szał porządków, przekopuje ogródek lub dąży w inny sposób do wysiłku fizycznego (sportowcy często się złoszczą po to aby być bardziej efektywnym). Ważne aby gdy się złościmy nie skrzywdzić innych. Bo zdrowe wyrażanie złości nie może oznaczać krzywdzenia innych. Gdy  ktoś w złości przestaje nad sobą panować, wtedy jest już potrzebna pomoc specjalisty.

A są ludzie którzy w gniewie przestają się kontrolować. Jak informowało nie tak dawno "Daily Mail", 54-letnia Angielka najpierw spowodowała wypadek próbując wymusić pierwszeństwo, a następnie na złość wszystkim postanowiła zostać w płonącym samochodzie. Przechodnie i świadkowie chcieli pomóc tej pani opuścić płonące auto, ale w odpowiedzi usłyszeli stek przekleństw. Sprawczyni wypadku ze złości została w samochodzie i spaliła się zanim przyjechała pomoc.
To oczywiście już skrajny przypadek ale pokazuje do czego są zdolni ludzie gdy przestają nad sobą panować. Zresztą złość za kierownicą jest bardzo częsta i na naszych drogach nie brakuje furiatów.

Powody złości są różne, choć bardzo często jest to zazdrość. Faktem jest, że zazdrość to męska specjalność. Amerykańscy naukowcy udowodnili że mężczyźni częściej zapadają na tą "chorobę". W całym tym szaleństwie jest tylko jeden haczyk…

Zazdrośni panowie zazwyczaj nie są niebezpieczni dla otoczenia. Wściekają się, zamykają w sobie i znikają stanowiąc zagrożenie jedynie dla siebie samego (Ci bardziej normalni. Niestety zdarzają się też choroby psychiczne, które popychają do ostateczności). Co innego kobiety…

Według Amerykanów, chore z zazdrości przedstawicielki pięknej płci sieją zniszczenie porównywalne jedynie z kataklizmami. I nie są to dane przesadzone – obiektem, na którym wyładowują swoja złość są nie tylko ludzie, ale również samochody i domy.

Firmy ubezpieczeniowe szacują, że ofiarami zazdrośnic pada co roku ponad 16 tysięcy samochodów. Po takim ataku niewinne auta nadają się najczęściej jedynie do złomowania! Do tego należy doliczyć jeszcze kilkadziesiąt doszczętnie zdewastowanych lub spalonych domów i mniejszy, choć nie mniej wartościowy sprzęt (łodzie, przyczepy kempingowe, elektronika). Koszty podnoszą też nieudane próby "poskromienia złośnicy" – wizyty w szpitalach do najtańszych przecież nie należą…

Najgorsze w tym wszystkim jest jednak to, że one (w przeciwieństwie do nas) przeważnie mają racje i prawdziwe powody do zazdrości… (źródło se.pl)

Tłumiony gniew kaleczy nie tylko naszą duszę, ale również ciało. Prowadzi do nadciśnienia, chorób żołądka, serca. Lekarze twierdzą, że podłoże chorób nowotworowych, a szczególnie układu trawiennego, to między innymi niewyrażona złość.

Ostatnio udowodniono także iż sama złość w nadmiernych ilościach niszczy… płuca.

Więc jak tu pozostać zdrowym jeśli zarówno złość jak i jej brak szkodzi? Po prostu trzeba sobie z tym umieć poradzić. Zdrowsze jest na pewno pozbycie się negatywnych emocji niż tłumienie ich w sobie. Nie ma szans, że nieakceptowana emocja zniknie. Nie da się jej po prostu wymazać, zniszczyć. Trzeba stanąć na wysokości zadana i próbować sobie z tym poradzić. Najczęściej najlepszym wyjściem jest próba dotarcia do źródła gniewu. Jeśli jest to jakaś osoba, to trzeba się postarać porozmawiać, możliwie najspokojniej i wyjaśnić to co nam przeszkadza czy złości. A gdy to się nie udaje (lub gdy źródłem złości jest osoba typu przełożony itp.) trzeba jakoś inaczej dać upust emocja. Może przekopanie ogródka to nie taki zły pomysł ?

A czy wy łatwo wpadacie w złość? Może macie jakieś swoje rady na to aby sobie  z tym poradzić?

Czasami słyszymy jak ktoś mówi, iż nie ma nic do ukrycia. Zazwyczaj jest to jednak tylko pewien sposób na pokazanie iż jest się szczerym itd. Wzbudza to też zaufanie u drugiej osoby. Ale czy naprawdę są tacy ludzie? Myślę, że każdy ma coś do ukrycia, bo to tworzy naszą prywatność. Pewne strefy naszego życia dość łatwo nam ujawnić (ot choćby pytania o nasze zainteresowania),a niektóre pozostawiamy tylko dla siebie i wyjątkowo bliskich osób. Zresztą … czasami sami siebie zaskakujemy

Ostatnimi czasy kwestia otwartości człowieka , nabrała trochę innego wymiaru, dzięki czy tez przez Internet. Coraz więcej portali zachęca do podawania swoich tożsamości,a niektórzy sami ujawniają swoją prywatność choćby przez blogi. Jest to w pewnym sensie dobre (dzięki takiej Naszej Klasie można odszukać wiele osób, z którymi się straciło kontakt) ale bywa też niebezpieczne. Jak ze wszystkim, także i w kwestii odkrywania swojej prywatności trzeba zachować umiar.

Nie od dziś wiadomo iż pogadanie z kimś o naszych problemach, lękach itp. pomaga. Gdy o nich mówimy tracą one swoją "magiczną" moc. Z drugiej strony gdy ujawniamy inne sprawy z naszego życia, czasem tracimy coś ze swojej tajemniczości. Ważne aby w tym wszystkim  zachować własną tożsamość i poczucie własnego "ja". Póki to zachowujemy, póty mamy poczucie prywatności.

A więc czy warto być otwartym? Myślę że warto. Bez tego "otwarcia się " nie ma prawdziwych więzi i relacji z innymi, nie ma przyjaźni, miłości i innych ważnych w naszym życiu relacji. Jest to podstawa zaufania. Wtedy też obie strony narażają się na zranienie, czasem być może żałujemy tego iż otwarliśmy się przed kimś, a ten ktoś to wykorzystał… Ale dlatego jest to szczególny rodzaj relacji.
Trzeba zachowywać granice. Opowiadanie każdej napotkanej osobie o swoich najgłębszych przeżyciach itp. jest krępujące zarówno dla tej osoby jak i dla nas. I chyba takie nasze odczucia i poczucie własnego komfortu jest wskazówką czy i jak bardzo się otworzyć przed daną osobą…

A co Wy o tym myślicie?

Kobiety i mężczyźni różnią się w wielu sprawach. To właśnie sprawia, że się dopełniają. Jednak nie różnią nas tylko wygląd ale chyba przede wszystkim zachowanie i psychika. Ten temat jest może bardziej dla panów ale następny będzie podobny tylko, ze dla pań

Czy słyszeliście kiedyś przy jakimś nieporozumieniu słowa – "Ty mnie nie rozumiesz" ? Bardzo często kobiety mają takie myśli i zazwyczaj jest to prawda Mężczyźni nie rozumieją Was drogie panie ! Nie dlatego że nie próbujemy. Wielu z nas bardzo się stara pewne sprawy zrozumieć. Ale pewnych rzeczy przeskoczyć się nie da

Nie ulega wątpliwości, ze kobiety widzą świat inaczej niż faceci. Postrzegają go bardziej emocjonalnie niż to by się mogło wydawać. A my faceci jednak jesteśmy wrażliwsi na bodźce fizyczne i nie tak wyrafinowane.

Każde wydarzenie wzbudza w kobiecie całą lawinę myśli. Czasami jest to naprawdę rozbudowana lawina. Dlatego kobiety są bardzo często bardzo wrażliwe. Bardziej wrażliwe niż mężczyźni i bardziej przeżywają pewne sprawy.

Tych różnic w psychice jest dość dużo. Nie wszystkie są takie oczywiste, nie wszystkie występują zawsze. Ale dla nas facetów niektóre rzeczy nie są do ogarnięcia. Kobiety dziwią się gdy facet głupieje i nie wie o co chodzi podczas niektórych sprzeczek. Bo dla niego pewne sprawy są oczywiste na tyle że o nich po prostu nie mówi. Stąd rodzi się wiele nieporozumień. Po prostu kobiety wymagają więcej uwagi i uczuć niż nam się to czasem wydaje.

NIe tak dawno miałem sytuacje gdy zdołowany kolega mówi , ze jego dziewczyna nagle sie obraziła nie wiadomo o co…. No i powstał wielki problem co to mogło być Wy drogie panie często tak obicie nie dając żadnego znaku o co chodzi… No bo powinniśmy się domyśleć… Problem polega na tym ze czasem to niemożliwe bo dla nas taki problem ma o wiele mniejsze znaczenie. My go nie dostrzegamy bo dla nas to nie problem

Kiedy indziej panie potrafią nas zadziwić huśtawką nastroju… Z jednej strony to już taka natura, z drugiej czasem po prostu coś potrafi rozchwiać tą równowagę. Oczywiście u mężczyzn jest podobne ale rzadziej to okazujemy i szybciej przechodzi.

Dlatego związek kobiety i mężczyzny to tak naprawdę duże wyzwanie . Na początku niby wszystko jest idealne, ale z czasem dostrzegamy te wszystkie różnice i wady drugiej strony. Wtedy tylko od nas zależy czy umiemy z tym żyć i jak dalej się to potoczy.

Ostatnimi czasy wiele jest kobiet z pozoru nieprzystępnych. Kobiety sukcesu, pewne siebie i niezależne. Ale nawet takie kobiety potrzebują ciepła i zrozumienia poza pracą i karierą. Nie da się wyeliminować przecież uczuć i emocji.

Kobiety są z naszego (mężczyzn) punktu widzenia bardzo skomplikowane. Co więc robić aby nie popaść w niełaskę ??

Przede wszystkim słuchać. Kobiety bardziej niż my mają potrzeby wygadania się. Czasem może się to wydawać błahe i mało ważne ale… to tylko nam się tak wydaje.
Ale jest słuchanie i słuchanie. Trzeba słuchać i starać się zrozumieć.

Gdy nas coś trapi zadajemy pytanie , które nam pomoże rozwiązać problem. Mężczyźni zazwyczaj walą prosto z mostu i pytają o to co chcą wiedzieć. Kobiety bardzo rzadko spytają bezpośrednio. Czasami coś je męczy i zadają pytania na pozór z tym nie związane. Choćby sprawa zazdrości. To przecież dotyka zarówno mężczyzn jak i kobiety. Ale kobity często zamiast spytać o coś wprost zadają pytania typu . "czy mnie jeszcze kochasz?", "co zrobisz jeśli…?". I tu właśnie trzeba uważać bo często te pytania to forma… testu Oczywiście nie warto odpowiadać kłamiąc. Po prostu czasem warto zwrócić na to uwagi wczuć się

Kobiety też częściej lubią słyszeć zapewnienia, ze są kochane itd. Warto mówić takie rzeczy. Być może dla nas to naturalne że kochamy.Ale kobiety lubią słyszeć dodatkowo takie potwierdzenia (prócz standardowego okazywania tego ). A wszystko dlatego że mają bardziej rozwiniętą uczuciowość niż my

Kobieta to czasem dla nas wielka zagadka. Ale czasem wystarczy zrozumieć kilka spraw aby wiedzieć jak postępować właśnie z kobietami

Zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy się zgodzą z tym co napisałem. Oparte to zostało o pewne książki i… wywiad środowiskowy Zarówno z kobietami jak i mężczyznami. Ale to temat rzeka jak się wydaje.

Dlatego piszcie drogie panie jeśli sie z czymś nie zgadzacie Albo gdy coś zostało źle napisane. Piszcie też o swoich spostrzeżeniach czego my np. w Was jeszcze nie rozumiemy ?

No a czego nie rozumiemy jeszcze panowie ?

Ślub bierze się dla siebie, a nie innych. Jeśli ktoś kocha i wierzy, że to już na zawsze to taka uroczystość jest czymś co się pamięta pewnie przez całe życie. Chociaż jeśli ktoś kocha to i bez ślubu kochać będzie. A to jedynie akt który to pieczętuje.  Może właśnie dlatego w naszych "wolnych" czasach coraz mniej osób o tym myśli. To w końcu dość poważny życiowy krok.

Ślub to oczywiście spore wydatki i stres. Całe przyjęcie weselne to już bardziej dla gości niż młodych. Oni mają z tym tylko sporo kłopotu. Ale i sporo wspomnień. Oczywiście niektórzy przy okazji próbują sie "pokazać". Wtedy trochę traci to wszystko  swoją celowość.

Nas w większości takie coś dopiero czeka w życiu (albo i nie. Kwestia przekonań). Większość nawet o tym nie , myśli. Ale chyba każdy ma jakieś przekonanie na ten temat i stosunek do tego. Więc piszcie co o tym myślicie

A przy okazji ogromne życzenia Wszystkiego najlepszego i wiele szczęścia na nowej drodze życia dla Was Jolu i Marcinie !! Miłości nawet życzyć nie muszę bo to już macie i to widać   (ślub w wakacje )

Wszystko jest jak zwykle kwestią indywidualną. Jedni potrafią być w pewnym stopniu odpornym na wszelkie zakochania itp. i dzięki temu mimo, że nigdy nie pójdą na całość w uczuciach, to też nigdy nie będą przez to cierpieć. Nie jest to gruboskórność czy zimne serce. Po prostu może bardzo trzeźwe spoglądanie na świat ?
Inni są znowu bardzo wrażliwi i gdy sie zakochają to po prostu koniec ;] Jeśli trafi swój na swego to będzie to szczęśliwy związek, jeśli nie to wcześniej czy później wynikną z tego kłopoty.

A do czego ludzie są zdolni? Można powiedzieć, że do wszystkiego co jest fizycznie możliwe i wykonalne. Choć czasem wychodzi na to, że są zdolni też do tego co niewykonalne

Mówi sie, że człowiek zakochany głupieje. Jest tu sporo prawdy ale tu wszystko zależy od człowieka. Jedni zachowają trzeźwość umysłu inni nie Jednak bez względu na człowieka prawdą jest, że ten stan jest wyjątkowy i zazwyczaj wpływa pozytywnie.

Faceci z miłości potrafią zdobyć się na więcej ? To też nie do końca prawda. Tu nie ma różnicy w płci. Zakochany facet jest zdolny do tego samego co zakochana kobieta Inna sprawa, że wśród facetów częściej się zdarzają wariaci I potem czyta się jak to ktoś wynajął samolot aby na ciągnął za sobą na niebie wyznanie miłości. Albo wykupił bilbord aby zwrócić uwagę tej jedynej (autentyczna sytuacja z okolic Częstochowy ). Oczywiście tylko na filmach zdarzają się akcje w stylu facet wyznaje miłość, a cały stadion piłkarski słucha i bije brawo Ale trzeba przyznać, że pomysłowość ludzka nie zna granic.

Z drugiej strony pytanie jak długo ktoś zdolny jest robić takie rzeczy? Czy gdy minie ta wielka początkowa miłość ktoś stanie sie szaro-bury? Często tak niestety bywa. NIe od dziś wiadomo, że chemia między dwojgiem ludzi stopniowo wygasa i często właśnie wtedy coś się kończy. Jednak są na szczęście ludzie , którzy potrafią i całe życie okazać swoje uczucie.

A jak to właściwie robimy? Nie ma rzecz jasna jednoznacznej recepty. Każdy z nas jest inny i inaczej reaguje na pewne rzeczy. Faktem jest, że ktoś kto nigdy nie był zakochany, może się poważne zdziwić do czego jest zdolny w takim stanie

Ulubionym zajęciem facetów wtedy jest wydawałoby sie kupowanie kwiatów itp. Być może czasem wydaje sie to dziwne ale….  dla niektórych to po prostu sposób na powiedzenie czasem czegoś bez słów lub choćby zwykły objaw sympatii I tu prośba do pań. Nigdy nie krytykujcie faceta , gdy da wam kwiaty !! Choćby to był nie wiadomo kto , i choćbyście miały na nie uczulenie to wtedy wyrzucie je potem ale przyjmijcie Nie ma nic gorszego niż sytuacja gdy facet przynosi kwiaty i słyszy, że to strata pieniędzy itp. (jak to usłyszy to rzeczywiście strata pieniędzy ) Na miłość boską skoro już ten facet kupuje kwiaty to chyba w jego mniemaniu jest warto! Ja w sumie się z tym jeszcze nie spotkałem ale ponoć i takie rzeczy się zdarzają

Inna sprawa ze nigdy materialne sprawy nie mogą przesłonić tego co  w środku. Jeśli ktoś potrafi okazać uczucie tylko w taki sposób to kiepsko. Tym bardziej że kobiety wbrew pozorom (faceci też choć troszkę inaczej) lubią słyszeć komplementy. Oczywiście jeśli ktoś będzie się zachwycał ciągle i wszędzie to stanie sie to nudne i mało szczere. We wszystkim trzeba zachować umiar….

Faceci mają też czasem pewną cechę, która jest chyba pozostałością po dawnych czasach Teoretycznie każdy facet ma jakieś zapędy opiekuńcze względem kobiet (co się z kolei kobieta nie zawsze podoba…) ale niektórzy mają szczególne w tym kierunku zdolności ;] Współczesny rycerz? Może nie do końca bo jednak czasy wymagają zmiany pewnych zachowań, jednak jak dla mnie facet który nie umie się zdobyć choćby na przepuszczenie przodem kobiety w drzwiach, powinien sie mocno zastanowić…. Tu już nie chodzi o żadne tam równouprawnienie! Po prostu o pewnych sprawach trzeba pamiętać zawsze i wszędzie.

Jedni potrafią okazać uczucie bardziej inni mniej. To nie znaczy że Ci drudzy kochają mniej. Bo prócz tego co  ktoś potrafi okazać bardziej liczy się to czy ma co okazać. Bo to co ukryte jest czasem najcenniejsze

A Waszym zdnaiem jak potrafimy okazywać uczucia? Czy każdy robi to inaczej, cyz są pewne podobieństwa? I co Wam się w takim okazywaniu podoba a co nie ? Do czego jesteśmy zdolni gdy się zakochamy ?

Niestety życie jest trochę niesprawiedliwe w tej materii. Dlaczego? Bo zgodnie z różnymi przeprowadzonymi badaniami ludzie piękni mają po prostu lepiej.
Gdy pokaże się komuś zdjęcia dwóch osób, z których jedna jest zgodnie z przyjętymi standardami uważana za piękną a druga brzydką, to okazuje się ze osoby o nieprzeciętnym wyglądzie wzbudzają nasze większe zaufanie. Jesteśmy chętniejsi do pomocy, uważamy taka osobę za dobrą (a wszystko to podświadomie). Nazywa się to efektem aureoli. Co piękne to dobre. Uroda niczym aureola opromienia człowieka. Ludzie bardziej atrakcyjni uważani są jako sympatyczniejsi, milsi itd.

Nic zatem dziwnego, że dzisiejszy świat tak bardzo szaleje za pięknem. Czymś normalnym stały się operacje plastyczne i wszelkie metody sztucznego podkreślania swojego wyglądu. Niestety prowadzi to coraz bardziej w złą stronę.

Od razu trzeba powiedzieć, że ta kwestia nie dotyczy tylko kobiet. Owszem przyjęło się, że kobiety bardziej są wyczulone na tym punkcie niż mężczyźni, a także częściej robią wszystko by "wypięknieć". Rzadko za to się słyszy o facecie który poddał się operacji plastycznej (no pomińmy Michaela Jacksona).

Jednak atrakcyjność dotyczy zarówno kobiet jak i mężczyzn. Kobiety po prostu są bardziej wrażliwe na to jak wyglądają (chyba nie ma kobiety, która by w pełni siebie zaakceptowała. Zawsze znajdzie w sobie coś co je sie nie podoba).

Presja naszych czasów powoduje, że coraz częściej słyszy się o dziewczynach chorych na anoreksję, bulimię itp. To efekt tej dziwnej manii dążenia do bycia coraz bardziej szczupłym. Cel być może dobry ale niestety zbyt często traci się w tym zdrowy rozsądek i umiar.

I w sumie do czego to dąży? Ludzie chcą być atrakcyjni bo wszędzie w telewizji i kolorowych czasopismach jesteśmy napiętnowani wręcz super modelkami i kultem piękna. Jednak mało kto zdaje sobie sprawę, że dążymy tak naprawdę do czegoś abstrakcyjnego. Bo wokół nas są ludzie przeciętni. Chcemy wyglądać jak ludzie, których wokół nas nie ma. Są w kinie, na bilbordach i kolorowej prasie. Następuję dziwna sytuacja. Chcemy być jak wszyscy… Ale jacy wszyscy? Tych których nie ma albo jest kilkanaście na świecie…

To wszystko ma zalążek w psychice. To jak sami siebie postrzegamy ma kluczowe znaczenie. Osoba która czuje się piękna, będzie tak postrzegana przez innych ! Osoba zakompleksiona i szukająca w sobie tylko wad, staje sie mniej atrakcyjna. Dlatego tak ważne jest aby zaakceptować siebie.

Tak naprawdę nie ma definicji piękna. Wbrew pozorom ludzie nie mają zbyt wyrafinowanych gustów. Gdyby sprobowano wziąć od ludzi to co mają  w sobie najpiękniejsze po kawałku i spróbować z tego zbudować twarz idealną (w kwestii tego jak wyglądamy twarz tak naprawdę gra kluczową rolę. To pierwsze na co spoglądamy. Dopiero na drugim miejscu jest sylwetka itd.) to zwyczajnie sie nie uda. Bo to czy ktoś jest piękny czy nie (a raczej czy tak oceniają kogoś inni) to po pierwsze kwestia indywidualna (każdemu podobają sie inne rzeczy i na inne zwracają uwagę. Na jakie? Czasem trudno powiedzieć ), a po drugie tak naprawdę właśnie średniość jest silnym wyznacznikiem atrakcyjności. Chodzi bowiem o uśrednienie całej twarzy. Tak jak nie ma ludzi jednakowo wyglądających tak też nie ma czegoś co nazwalibyśmy pięknem. Czasami jedna mała rzecz sprawia, że dana osoba jest dla nas bardzo atrakcyjna. Jednocześnie może sie okazać, że ktoś inny nie dostrzega już tego samego co my.

Na wiele spraw nie mamy wpływu. Jednak na inne owszem. Bardzo ważne jest to czy ktoś jest zadbany. Brak higieny, przetłuszczone włosy itp. odstraszają i sprawiają, że nawet jeśli ktoś ma wrodzoną urodę, jest ona niedostrzegana.

Osoba zadbana od razu zyskuje w oczach innych. Ważny staje się tu też ubiór. Jeśli dodamy do tego pewność siebie i akceptację swojej osoby, to jest to już duży sukces.

Ciekawy jestem co wy myślicie na ten temat. Były już tematy o tym co nas kręci w innych. Pisaliśmy też o charakterze. A co u was wpływa na to jak oceniacie innych? Co rzuca sie Wam w oczy na samym początku? Czy na twarzy widać rzeczywiście charakter innych? I jakie są Wasze rady na to aby sie podobać innym, by zrobić dobre pierwsze wrażenie ? Piszcie

Miłość wszystkim się kojarzy z sercem ale jak wiadomo za wszystko odpowiedzialny jest nasz mózg. Tu się wszystko zaczyna i kończy. Cała chemia która jest wtedy uwalniana, sprawia że człowiek zakochany jest szczęśliwy i ogólnie w stanie w którym można wiele Jednak to wszystko sprawia też, że to uzależnia i po stracie tej osoby człowiek zaczyna się znowu czuć o wiele gorzej niż zazwyczaj. Coś za coś.

Oczywiście najlepiej gdyby każdemu zdarzyła się miłość, ale taka już ostateczna. Jednak większość wie, że przez całe nasze życie różnie z tym bywa (a szczególnie w latach młodości ). Dobrze tym ,którzy się ustabilizują wreszcie i mogą się sobą tylko cieszyć.

Jednak jest też coś takiego jak miłość niespełniona… Są ludzie , którzy żyją miesiące myślą, marzeniem o kimś , jednak nic z tym nie robiąc. Inni próbują coś robić ale czesto pogrążają się coraz bardziej.Wystarczy wejść na jakiekolwiek forum poświęcone uczuciom, aby natrafic na posty zdesperowanych ludzi i ich historie. NIektóre są śmieszne , niektóre smutne. Jednak piszą tam też ludzie, którzy wręcz przerażaja. Czytając ich wypowiedzi człowiek saczyna wierzyć w to, że rzeczywiście niektórzy znich potrafiliby zrobić dużo, jak nie wszystko dla wymarzonej osoby (sporo sie teog naczytałem, gdyż kiedyś byłem moderatorem na jednym z takich forów).

Co ciekawe nie piszą tam głównie "dzieci" jak można by się spodziewać. Większość tematów zakładają ludzie w wieku studenckim i jeszcze starsi. Tymczasem problemy , jakie oni mają, czasami przerastają wyobraźnię wielu. Smutno też jak czyta się posty  człowieka w wieku 25 czy więcej lat, który  wydaje się bezradny jak dziecko. Co ciekawe większość takich tematów zakładają mężczyźni! Czy to Wy drogie panie wolicie sobie radzić z problemami same (co jest wyjściem dobrym dla każdego. Rozumiem rozmowę z kimś zaufanym w ciężkich chwilach, ale nie do końca rozumie ludzi którzy piszą na forum publicznym bardzo wiele o sobie i swoim życiu), czy też macie ich mniej, tego nie wiem, ale faktem jest że panów na tego typu forach jest zatrzęsienie (a niby faceci tacy twardzi ).

Czytając jakie ludzie potrafią mieć problemy, człowiek z czasem dochodzi do wniosku, że jego własne nie są takie straszne. Niektórzy wydają się żyć tylko życiem innej osoby  zapatrzeni jak w obraz i śledzący każdy ruch. Inni opowiadają całe historię, z których niezłą książkę by napisać można. Większość to jednak podobne historię typu rzuciła mnie ale ja ja kocham i co robić?. Jednak zdarzają się ludzie którzy widać, że naprawdę nie mogą sobie z tym poradzić i szukają wsparcia (szkoda tylko, że wybierają forum). Niektóre z tych historii potrafią naprawdę nieźle wciągnąć i są jak z jakiegoś filmu. Pewnie zdarzają się i takie radosne, jednak jak to w życiu bywa ludzie częściej dzielą się z kimś czymś i szukają pomocy jak maja problem i są nieszczęśliwi niż na odwrót.

Gdy człowiek tak na to wszystko popatrzy z boku, stwierdzi że jednak miłość potrafi doprowadzić do ruiny , jak i wznieść na wyżyny. Tutaj nie ma czasu na przemyślenia i logicznego myślenie. Gdy zadziała chemia człowiek jest bezbronny I nie ma w tym przesady, bo potężniejszego uczucia chyba nie ma. Człowiek czy tego chce czy nie , prędzej czy później wpadnie w sidła i oby tylko te szczęśliwe . Z drugiej strony może właśnie to w tym wszystkie jest piękne? Przecież to że miłość nie jest usłana różami i , ze czasami jest trudna,  sprawia że jest czymś wyjątkowym.  Wszystkie trudności i niepowodzenia, jak we wszystkim sprawiają że człowiek docenia gdy wreszcie znajdzie tą prawdziwą Wielu z czasem przestaje wogóle wierzyć że znajdzie swoją miłość, i zaczyna się poddawać. Na szczęście są to zazwyczaj chwilowe podłamania Z czasem rana się zbaliźnia i człowiek nawet nieświadomie zaczyna znów "szukać". Mamy już to w genach i oszukać się tego nie da Co ciekawe Ci co twierdzą , że ich to nie spotka, często bardzo szybko lądują na ślubnym kobiercu (znam parę takich "przypadków").

A Wy wierzycie w taką prawdziwą miłość? Czy częściej można być tylko nieszczęśliwym jej szukając? I po co to wszystko ?
Jednak  co by nie mówić to jest niejako sens naszego życia. Bo jeśli nie druga osoba to co….?
A na koniec mimo tych moich dywagacji wszystkim tym którzy szukają życzę aby znaleźli, tym którzy znaleźli aby byli tak szczęśliwi już zawsze a Ci którzy czekają z założonymi rękami….oby szybko i was trafiła strzała amora ;P!