Tytuł tego utworu to Baba yetu co po naszemu znaczy… Ojcze Nasz ! Utwór ten jest więc modlitwą śpiewaną w języku Suahili, a skomponowany został na potrzeby gry Cywilization przez Christophera Tin i wykonana przez chór Stanford Talisman. Charakterystyczna melodia szybko wpada w ucho a słowa mimo iż niezrozumiałe cieszą ucho W sieci można znaleźć ogromną ilość informacji zarówno o tym utworze jak i samym kompozytorze. Ja ze swojej strony polecam oryginalną ścieżkę z gry którą można posłuchać tutaj. Jeśli ktoś chce zobaczyć chór i orkiestrę która to wykonuje polecam ten filmik. A na koniec warto zobaczyć i posłuchać co wyrabia gościu na tym filmie (oczywiście motyw przewodni Baba Yetu  ). O tym utworze warto wspomnieć również dlatego, iż w tym roku po raz pierwszy w kilkudziesięcioletniej historii nagród Grammy, doceniony został utwór napisany specjalnie z myślą o grze komputerowej! Jedno z najważniejszych wyróżnień w amerykańskiej branży muzycznej otrzymał właśnie kawałek Baba Yetu, który po raz pierwszy można było usłyszeć w introdukcji do czwartej odsłony cyklu Sid Meier’s Civilization, a potem został on rozsławiony dzięki corocznemu wykonywaniu go podczas Video Game LIve.

Jeśli ktoś chce pośpiewać to poniżej oryginalne słowa:

Swoją drogą polecam też samą grę Civilization. Ostatnio wyszła 5 jej odsłona ( w którą jeszcze nie grałem) ale to 4 póki co ma największą liczbę aktywnych fanów (być może dlatego, że jest trochę trudniejsza od kontynuacji). O grze jeszcze napiszę, a póki co warto jeszcze raz przesłuchać Baba Yetu (tym razem ze słowami w suahili i angielsku ) Nieprawdaż, że ten kawałek się nie nudzi ?

Cała sprawa polega na tym aby zniszczyć tytułowego starożytnego. Każdy z dwóch obozów znajduje sie w jednym z narożników mapy i posiada struktury obronne, a w centrum mamy starożytnego którego musimy bronic za wszelką cenę. W regularnych odstępach czasu z każdego z obozów, komputer wysyła 3 oddziały stworków (creepy), które podążają do drugiego obozu. Po drodze mniej więcej po środku mapy  stworki spotykają się i walczą. Te które wygrają atakują pierwszą z wież. Na początku wieże są zbyt silne dla stworków i wszystko rozbija sie o nie. Ale tu do akcji wkraczają gracze. Po jednej stronie może grac od 1 do 5 graczy, wiec razem mamy 10 postaci kierowanych przez ludzi w grze. Na początku wybieramy jednego z ponad 50 herosów do wyboru. Tu widać już pierwszą z wielu świetnych rozwiązań tego scenariusza. Każdy z bohaterów jest inny. Każdy posiada inne umiejętności i tylko od gracza zależy jak nim pokieruje.

Oczywiście sam heros bez przedmiotów jest słaby. Ale w sklepach przez całą grę możemy kupić mnóstwo przedmiotów które zrobią z nas maszynę do zabijania. Przedmioty można ze sobą łączyć za pomocą receptur i tworzyć nowe o wiele silniejsze. Pod koniec gry moc z przedmiotów jest ogromna i bez nich heros jest  dość słaby. A co jest naszym celem? Oczywiście pomoc naszym stworkom w zniszczeniu wież (3 w każdej linii) i finalnie zniszczenie obozu wroga i starożytnego. Jednak nie jet to takie proste. Na początku każdy bije wrogie stworki aby dostać złoto i doświadczenie ale od około 6 poziomu zaczynają się już regularne bitwy między herosami. Te są naprawdę widowiskowe i pełne niespodziewanych zwrotów. Gracze czają się i aakują z ukrycia w kilka osób. Niekiedy spotyka się naraz tych 10 herosów i w tym chaosie aż ciężko się połapać. Oczywiście zabity heros wskrzesza się po jakimś czasie (im wyższy poziom herosa tym ten czas dłuższy). Ten który zabił herosa dostaje dodatkowe złoto. Im bliżej końca gry tym coraz bardziej spektakularne akcje herosów. Niektórzy potrafią grać naprawdę dobrze każdym herosem i wygrać z takim jest prawie niemożliwe, chyba że nasza drużyna jest zgrana. W tej grze liczy się przede wszystkim walka drużynowa i uważanie na to aby wróg nas za często nie zabijał bo to go wzmacnia.

Dobry gracz już na samym początku patrzy jakiego herosa wybiera wróg i sam wybiera dobra kontrę. Mamy tu zarówno herosów bazujących na inteligencji (postacie czarujące na odległość, zadające szybko dużo obrażenia ale same dość słabe), zręczności (postacie które mają średnio dużo życia ale zadają duże obrażenia i to z bardzo dużą szybkością) oraz sile (tzw. tanki. Mają mnóstwo życia i zadają potężne obrażenia chociaż są wolniejsze od innych). Oczywiście ten podział jest tylko umowny bo tak naprawdę każdy heros ma inne umiejętności i dopiero dobre ich użycie decyduje o zwycięstwie lub porażce. A to naprawdę świetne uczucie gdy nasza postać pod koniec zaczyna wymiatać, zabijamy 3 herosów jednego za drugim i słyszymy double kill!, triple kill! godlike! itd.

Cała rozgrywka trwa zazwyczaj minimum 20 minut. Jeśli obie strony są dobre to może się ona przedłużyć do 90 minut.Jednak prędzej czy później jedna ze stron zaczyna dominować i zazwyczaj utrzymuje tą dominację do końca gry. Koniec jest jeśli zniszczymy wrogiego starożytnego.
DotA to specyficzna gra. Nie jest ona grą samą w sobie bo wymaga warcrafta. Teoretycznie zasady rozgrywki są bardzo proste, jednak powstało mnóstwo strategii gry. Tu naprawdę szybko widać czy ktoś grać umie czy nie. W tym drugim przypadku albo gra pierwszy, drugi raz albo gra długo ale nie probuje zgłębić tajników tej gry i staje się zwykłym noobem.

Tacy zazwyczaj dużo gadają i robią absurdalne rzeczy typu rzucanie się na 5 poziomie na dwóch herosów pod wieżą, a potem zginą kilka razy i wychodzą z gry. Tacy gracze są najgorsi bo po wyjściu kogoś z gry, pozostają nierówne siły i najczęściej gra się kończy. Aczkolwiek można wygrać 4 na 5 (przed chwilą wygrałem taką rozgrywkę) jeśli nasza drużyna jest doba a ta wroga średnia.

DotA mimo tego że wciąga, nie jest tak niebezpieczna jak inne gry sieciowe, gdyż trwa dość szybko. Zazwyczaj można rozegrać 2-3 rozgrywki i ma się dość. Ale to gra do której się wraca. Można nie grać miesiąc po czym zaczyna się grac znowu z nowym zapałem. Wraz ze znajomymi gramy   tak z przerwami już od wakacji. I to naprawdę się nie nudzi Do tej pory nie umiem grać jeszcze ponad połowa herosów, a tylko nielicznych mam opanowanych dość dobrze. Ale tu zawsze szuka się nowych rozwiązań. Zawsze można spróbować kupić inne przedmioty i patrzeć jak nasz heros się rozwija. Maksymalny poziom o 25 i osiągamy go w zależności od rozgrywki , pod koniec gry albo wcale (jak za często nas zabijają )

Polecam Dotę każdemu kto chciałby czasem zagrać w coś wymagającego myślenia i współpracy z innymi.

Pan Mordu zginie, ale spłodzi tuziny śmiertelnych potomków, a ślady ich nadejścia znaczyć będzie chaos

Przyznaję że jest to jedyna gra , która mimo lat ciągle wywołuje u mnie sentyment i ciągle się podoba. Przeszedłem ją już przynajmniej 10 razy, a zaczynałem kilka razy więcej. Mimo wszystko ciągle potrafi mnie zaskoczyć i nie odkryłem wszystkich jej sekretów. Na czym to wszystko polega?

Baldur’s Gate nie jest RPG w czystej postaci (taka gra na komputer jeszcze nie wyszła i póki co raczej nie wyjdzie. Gry rpg polegają na odgrywaniu postaci i są prowadzone przez mistrza gry. A są prowadzone w grupach znajomych i właściwie w całości w wyobraźni) ale jest bardzo zbliżona. Osadzona została w świecie Forgotten Realms (Zapomniane Krainy) i oparta na zasadach Advenced Dungeons & Dragons 2. Jest to jeden z najpopularniejszych na świecie światów rpg, niezwykle rozbudowany i wciągający.
Grę zaczynamy jedną postacią którą tworzymy od podstaw. Możemy wybrać rasę (człowiek, elf, krasnolud, niziołek itd) profesję (wojownik, mag, kapłan, druid, złodziej itd.) a także wiele umiejętności które potem będziemy rozwijać wraz z rozwojem gry. Zaczynając mamy tylko kij w dłoni, a nasza przygoda rozpoczyna się w twierdzy Candlekeep umiejscowionej na Wybrzeżu Mieczy. Mamy 20 lat i zostaliśmy wychowani przez maga – Goriona. Wzywa nas do siebie gdyż grozi nam niebezpieczeństwo. Uciekamy z miasta, a zaraz potem nasz mentor zostaje zabity przez zamaskowaną postać, a my zostajemy sami na pustkowiu….

Od tej chwili robimy w sumie co chcemy. Świat gry jest naprawdę duży. Lasy, miasta (w tym tytułowe ogromne Wrota Baldura) i wioski, kopalnie, ruiny oraz podziemia…. to wszystko jest do naszej dyspozycji. A wszędzie wiele postaci z którymi możemy porozmawiać. Łącznie mamy tu 10 000 niepowtarzalnych lokacji, nie licząc dużej ilości wnętrz np. domów. Setki budynków o różnym przeznaczeniu m. in. twierdze, karczmy,zajazdy, sklepy, świątynie czy zwykłe domy mieszkalne. Do każdego z nich można wejść i porozmawiać z mieszkańcami, pomóc im lub ograbić. W BG spotkać można też tysiące osób i potworów zajętych swoimi własnymi sprawami, do których zawsze możemy się wtrącić. W grze występuje ponad 200 postaci biorących udział w akcji. Setki broni (również magicznych) jak i różnych przedmiotów które można zabrać, sprzedać itp.
Do naszego bohatera dołączyć można 5 innych postaci co stanowi drużynę. Każdym z członków kierujemy sami ale maja oni też swoje własne problemy. Tutaj nie ma mowy o trzymaniu w drużynie złego maga i dobrego wojownika bo się pozabijają.  Do dyspozycji mamy setki czarów które mogą  sporo namieszać albo zabić przeciwnika.
Grafika w grze nie jest w 3D ale jest ręcznie tworzona i podoba się nawet w dzisiejszych czasach. Efekty czarów to jedne wielkie fajerwerki ze wsparciem 3d.
Dodajmy do tego świetną muzykę. Jest dopasowana idealnie do każdej lokacji i naprawdę wpada w ucho.
Teksty w grze (dialogi, książki, napisy) to ponad 300 000 stron tekstu!! A wszystko to zostało przetłumaczone na język polski. Głosów postaciom podłożyły znani aktorzy. Lektorem jest świetny Piotr Fronczewski (nikt inny mi tu nie pasuje tak jak on), lektorem snów Jan Kobuszewski. Prócz tego postacią podłożyli głosy tacy aktorzy jak miedzy innymi: Krzysztof Kowalewski, Gabriela Kownacka, Marian Opania, Jan Piechociński, Wiktor Zborowski i inni.
Tej gry ni da się opowiedzieć. W to trzeba zagrać. Cały ten świat wciąga niesamowicie. Czasem śmieszy (jak choćby dwóch pijaków w gospodzie którzy po zażartej dyskusji toczą bój, albo zwariowany mag który przesadził w eksperymentach i zamienił się w gadającego kurczaka) czasem potrafi przysporzyć dużej dawki adrenaliny. Niektóre walki są naprawdę efektowne i potrafią wymusić na graczu korzystanie z postaci najlepiej jak się da.
Wykonanie wszystkich zadań głównej fabuły plus zadań pobocznych to ponad 160 godzin gry.
Oczywiście niedługo po premierze gry wydano dodatek – Opowieści z Wybrzeża mieczy. Wprowadził sporo nowych obszarów i parę zmian  w całej grze. A potem wyszło Baldur’s Gate 2: Cienie Amn. Ta gra jest jeszcze większa (prawie 300 godzin gry) i jeszcze bardziej rozbudowana. Postacie mogą stać się istnymi bogami w grze. Walczymy ze smokami i nieumarłymi czarodziejami. Postacie romansują między sobą a my możemy mieć własną twierdzę. Potem wyszedł dodatek Tron Bhaala… To zakończyło całą sagę i to w sposób który pozostaje w pamięci

Ale to nie jest koniec. Tu do akcji weszli fani z całego świata. Powstało mnóstwo modów i rozszerzeń świata gry. Jako że silnik gry jest dostępny do edycji. Zmieniono praktycznie każdy aspekt gry i wprowadzono mnóstwo nowych przygód. Na dzień dzisiejszy jest ponad 300 różnych dodatków do obu części sagi… A właściwie jednej bo jeden z modów połączył obie części gry w jedną całość. I to tak iż możemy grać nawet w jedynkę z grafiką w wyższej rozdzielczości i wszystkimi udogodnieniami dwójki.

Właśnie niedawno zainstalowałem obie części i dodatki, oraz całe mnóstwo dodatków stworzonych przez graczy (w języku polskim). Całość utworzyło jedną grę Baldur’s Gate Trilogy. To już naprawdę duże wyzwanie. Dzięki modom każda część gry została zmieniona i wymaga większych umiejętności. Czuję się jakbym grał w nową grę:)

Baldur’s Gate to jedna z nieśmiertelnych gier. Mimo iż powstało wiele nowych świetnych gier opartych na pomyśle baldura, ta gra nadal ma ten czar w sobie i klimat nie do podrobienia. To była pierwsza gra którą kupiłem w sklepie jeszcze nie mając komputera (a widziałem ją u kuzyna ). Wydałem całe 159 zł za edycję kolekcjonerską. Niedawno kupiłem wszystkie części sagi w jednym pudełeczku na płytach DVD za jedyne… 24 złote
Mimo wszystko gra nadal zdobywa nowych fanów, a wokół niej istnieje spora grupa fanów. Polecam każdemu komu marzy się przygoda, i to nie tylko fanom fantasy. Bo ja zaczynając grać nie miałem pojęcia o fantastyce. Dopiero potem zaczęło mnie to interesować. Mimo iż teraz nie ciągnie mnie to już jak kiedyś, to nadal chętnie siadam czasem aby zagrać w Baldur’s Gate…

Trailer 2 części gry
Przepis na Baldur’s Gate Trilogy