Najnowszą książkę tego autora, Zaginiony Symbol przeczytałem bawiąc się tak samo dobrze jak przy jego poprzednich dziełach. Tym razem akcja toczy się w Waszyngtonie i przez całą właściwie książkę poznajemy wiele bardziej lub mniej znanych faktów o tym mieście i jego budowlach. Przy okazji poruszony zostaje temat duszy, mózgu, oddychania płynem i wielu innych spraw, o których istnienia nie do końca zdawano sobie sprawę.

Dlaczego więc Dan Brown jest obiektem tak częstych ataków i zarzuca mu się, że piszę nieprawdę? Wydaje mi się, że tu właśnie tkwi geniusz tego autora. We wszystkich swoich książkach przekazuje mimochodem czytelnikowi mnóstwo informacji. Są to zarówno zwykłe fakty, które część osób zna, ale i takie o których albo się nie mówi albo rzadko kto o tym słyszał. Jednak autor robi to w taki sposób, iż czytający ma wrażenie, że wszystkie przedstawione w książce zdarzenia i przedmioty są prawdziwe.

Paradoks polega na tym, że po części tak jest. Dan Brown ma tendencje do szukania rozmaitych nowinek technicznych, a potem pisze o tym dodając trochę od siebie. Tak można dowiedzieć się o antymaterii, centrum CERN i wielu innych sprawach, o których wiedza tylko pasjonaci lub ludzie po politechnice. Z drugiej strony dostarczana jest też wiedza, która znana jest humanistom, historykom, archeologom itd. Brown łączy te dwie zdawało by się sprzeczne ze sobą gałęzie wiedzy i powstaje z tego całkiem smakowity koktajl literacki . Tylko czemu ciągle słychać głosy sprzeciwu wobec niego i jego twórczości? Zarówno ze strony kościoła, ekspertów z różnych dziedzin a także od zwykłych ludzi, którzy w większości powtarzają co sami usłyszeli, a z książką nie mieli nawet styczności?

Myślę, że to poniekąd wina samego autora, który przyjął taki, a nie inny sposób pisania , który wręcz zmusza do dyskusji. Dlaczego nikt nie protestuje przy książkach Toma Clancy, Verne czy innych tego typu? Pewnie dlatego, że każdy podchodzi do nich jak do zwykłej książki, która może zapewnić rozrywkę i oderwać od codzienności. Z góry traktuje się to co w takiej książce napisano, jako fikcję literacką. I co z tego, że w książkach Clancy-ego jest sporo prawdziwych informacji o militariach, a Verne był geniuszem, który przewidział wiele koncepcji i rozwiązań, stosowanych dziś w realnym świecie?

Podobnie trzeba podejść do książek Browna, tym bardziej, że według mnie należy on do najwybitniejszych pisarzy współczesnych, a o jego książkach będzie głośno jeszcze przez długi czas. Poza tym jego książki oprócz zdziwienia i oburzenia wywołują także zdrową ciekawość co popycha ludzi do szukania informacji na własną rękę o wielu poruszonych w książce rzeczach i zdarzeniach. Widoczne stało się także zjawisko zwiedzania wszystkich opisanych w książce miejsc i dowiadywania się o nich jak najwięcej. Moim zdaniem taka dociekliwość wychodzi tylko na dobre Co innego, że pewnie sporo osób pobudzonych książką zaczyna snuć własne domysły i teorie spiskowe, oraz doszukiwać się niestworzonych rzeczy w zwykłych budowlach…. Ale kto powiedział, że w czasach gdy pisał Verne nie znalazł się taki co zaczął budować łódź podwodną zafascynowany 20 000 mil podmorskiej żeglugi? Z pewnością zawsze znajdzie się ktoś taki, a cała sztuka w czytaniu takich książek polega na podejściu do nich z rezerwą

Polecam wszystkim książki nie tylko Dana Browna ale także Toma Clancy (to pewnie bardziej zainteresuje mężczyzn) i Juliusza Verne, którego książki wspominam wyjątkowo dobrze

Kraina trochę egzotyczna, bo przecież w Azji, a przy tym cywilizowana jak kraje Europejskie. Niezależnie czy pasjonuje was sztuka, historia czy natura, a może jednak wolicie szperać sobie na tureckich targach, Turcja oferuje nieskończone ilości rozrywek. Ponadto wczasy w Turcji to raj dla animatorów plażowania. W Turcji bowiem, dostęp macie do ponad 8 tysięcy kilometrów słonecznych, piaszczystych plaż. Izmir nad morzem Egejskim, Stanbul z cieśniną Bosforską, Antalya, Kapadocja ze swoimi malowniczymi pejzażami, to tylko niektóre z najpiękniejszych i najczęściej odwiedzanych przez turystów z całej Europy, i nie tylko, regionów Turcji.

Co więcej, Turcja to kolebka ponad dwudziestu różnych cywilizacji. Bogatą historię tego kraju można poznać, przynajmniej częściowo, odwiedzając tysiące świątyń, starożytnych teatrów, kościołów, meczetów, grobowców, pałaców, a także muzeów.
Także amatorzy dobrej kuchni nie pożałują wycieczki do Turcji, jest to przecież kraj o bardzo bogatej tradycji kulinarnej. Tureckie dania składają się, przede wszystkim, z mięsa i świeżych warzyw. Nie zapomnijmy też spróbować najpopularniejszego w Polsce Tureckiego przysmaku, czyli Kebap’u, który w niewielkim stopniu przypomina sprzedawane u nas, niemalże na każdym rogu, bułki z mięsem i warzywami.

Wycieczki do Turcji znajdziemy w folderach prawie wszystkich biur podróży. Wiadomo wycieczka za granicę tania nie jest ale coraz częściej wydajemy podobne kwoty u nas w kraju a przecież nikt nam tu dobrej pogody nie zagwarantuje. Może więc warto skorzystać z uroków, jakie ma nam do zaoferowania ten kraj i zarezerwować sobie wakacje w Turcji ? Jako, że sam nigdy tam jeszcze nie byłem, jestem ciekawy wszystkiego co związane z tym krajem, z punktu widzenia wczasowicza . Więc może ktoś z Was był w Turcji i podzieli się swoimi spostrzeżeniami ?

Początkowo mieliśmy się wybrać pociągiem na jeden dzień. Rozwiązanie to odpadło z wiadomych względów – stan naszych kolei Pociąg do Wrocławia przy idealnych warunkach jedzie ponad 3 godziny. Jednak jak pomyśleć o stanie torowiska i koniecznej przesiadce w Opolu,odechciewa się nawet próbować Ostatecznie wybraliśmy więc samochód. Pojechaliśmy (ja i Sylwia rzecz jasna) ze znajomymi Anią i Kamilem. W czwórkę raźniej

Po dalszych namysłach również jednodniowy wypad okazał się zbyt krótki i postanowiliśmy przenocować we Wrocławiu i wrócić następnego dnia wieczorem. Nocleg znaleźliśmy dość szybko, praktycznie przy samym centrum Wrocławia, bardzo tani. Warunki były całkiem dobre więc wybór okazał się trafny

Te dwa dni spędziliśmy dość intensywnie, a i tak nie wszystko udało się zobaczyć (np. ciągle pozostaje do obejrzenia Panorama Racławicka. Ja już tam byłem dawno temu ale przypomnieć sobie można). Potem wszyscy stwierdziliśmy, że Wrocław to piękne miasto w którym zgodnie z tym co piszą w przewodnikach, rzeczywiście można się zakochać . Mnie jednak chyba bardziej podoba się Warszawa … Być może dlatego, że jestem miłośnikiem samolotów, a to Okęcie …

Każdemu kto jeszcze nie był we Wrocławiu polecam wycieczkę do tego miasta A poniżej zdjęcia z naszej majówki.

[nggallery id=7]

Właściwie to 25 lat to pewna bariera, po której definitywnie coś się kończy. Kończymy studia i naukę, a przed nami praca. Nie wiem jeszcze jak potoczy się to moje życie i gdzie będę pracować. Ale z pewnością będzie to już coś innego

Póki co czas mija, a ja piszę pracę i uczę w szkole. To drugie to całkiem fajna sprawa. Nie czuję się jakoś powołany do tego ale muszę powiedzieć, że po przeszło dwóch tygodniach zaczyna mi się to podobać Fakt, że klasy na które trafiam są dość fajne i jakiś większych problemów nie mam ale też sama atmosfera jest przyjemna. Czy będę uczył w przyszłości? Prawdę mówiąc nie wiem. Niewątpliwie głównym czynnikiem, który za tym nie przemawia to nadal bardzo niskie zarobki nauczyciela. Jednak jest to jakieś rozwiązanie nawet tymczasowe i nie wykluczam, że od września będę chodził do szkoły regularnie już w innej roli niż dotychczas

Z jednej strony fajnie, że to już koniec studiów. Nauki powoli miałem dość przynajmniej tej narzucanej przez wykładowców, bo sam lubię się czegoś nowego uczyć pod warunkiem, że mnie to interesuje Wtedy ciekawość robi swoje i wiedza sama do głowy wpływa. Z drugiej strony szkoda tych wszystkich lat. Poznałem na studiach wiele fajnych osób, o których na pewno nie zapomnę, wiele się też działo Ale wszystko się kiedyś kończy więc trzeba po prostu iść dalej.

To takie moje małe prywatne podsumowanie z perspektywy urodzin Zapewne wielu z Was nawet nie doczyta do tego miejsca. Ale myślę, że warto czasami pisać też i takie rzeczy, tak aby za jakiś czas to przeczytać i dowiedzieć się czegoś o sobie samym Teraz czytając wpisy z 2006 roku (matko to już tyle czasu….) widzę, że ta strona, czy też blog to kawał historii z mojego życia Tak więc mam nadzieje, że chociaż część z Was będzie tu nadal zaglądać, a ja obiecuję postarać się pisać w miarę ciekawie

Nie będę ukrywał, że poniekąd mam problemy z działaniem stronki. O ile to co widzicie Wy działa dość dobrze, o tyle od strony administracyjnej jest istny armagedon. Naprawdę coraz częściej myślę, że o ile WordPress jest naprawdę wspaniałą platformą, to jednak o wiele lepiej czasem coś zmienić czy poprawić we własnym kodzie niż tutaj. Źródło tych kłopotów leży w  tym, iż blog ma już 4 lata i właściwie tylko raz przeszedł gruntowne porządki. Od tamtej pory tylko dorzucałem nowe rzeczy i aktualizowałem kod. Z czasem posypała się też baza danych no i teraz  mimo moich usilnych prób strona jest nie do odratowania.

Od kilku już miesięcy nie jest aktualizowany kod bo po prostu nie ma to sensu. Tutaj pomoże tylko format i postawienie strony na nowo. Tym bardziej, że do licznych podstron nie mam dostępu nawet jako administrator i nie mogę ich edytować.To już jest anomalia ale nic na to nie poradzę:)

Oczywiście wszystkie wpisy i komentarze zostaną zachowane, jednak przywrócenie ich na nowo zajmie trochę czasu. Kiedyś już robiłem coś podobnego i do tej pory czekają wpisy z 2007 roku, których nie przywróciłem. Wiązało by się to z czasowym zamknięciem bloga, a tego bym nie chciał. Dlatego póki co wszystko zostanie jak jest, a ja na innym serwerze postawię kopie thesunrise tyle, że świeżą Gdy już wszystko będzie działać jak trzeba przeniosę kopię tutaj i powinno być dobrze

Tak w założeniu mają wyglądać statystyki strony internetowej. Do takiego poziomu zapewne nie dojdę ale...

W zasadzie to o czym pisałem wyżej powinno zająć góra kilka dni, ale w najbliższym czasie po prostu nie będę miał na to czasu. Piąty rok studiów to już właściwie koniec wszelkich zajęć na uczelni (dwie godziny tygodniowo to naprawdę mało ) jednak trzeba napisać pracę magisterską. Temat oczywiście mam już od października wymyślony i obgadany z promotorem, ale dopiero od tygodnia się za to porządnie wziąłem. Czym się mam zająć? Temat brzmi : Projekt i realizacja systemu badania ruchu na stronach internetowych.

Jeśli ktoś korzystał z Google Analitycs albo polskiego stat24, to wie o czym mniej więcej ta praca będzie W skrócie są to po prostu statystyki dla stron internetowych – ilu ludzi w jakiej godzinie i dniu nas odwiedziło, stosowane przez nich przeglądarki i systemy, a także cała masa innych informacji niezwykle przydatnych właścicielowi każdego serwisu internetowego. Jednak największym wyzwaniem będzie zrobienie tzw. mapy cieplnej witryny, a raczej mapy kliknięć. Chodzi o to aby pokazać gdzie najczęściej klikają internauci na stronie internetowej. Jeśli ktoś myśli, że klika się tylko w linki to od razu muszę powiedzieć , że dużo kliknięć jest w tło strony albo jakieś elementy graficzne. Na podstawie takiej mapy właściciel strony może zbadać między innymi, które elementy strony warto zmienić aby ułatwić korzystanie ze strony itd.

Temat pracy jest dla mnie świetny, bo bardzo lubię takie dłubanie przy stronach internetowych , jednak jest

A to już mapa kliknięć strony z wynikami wyszukiwania google. Mam nadzieję, że uda mi się zrobić coś podobnego

to tez czasochłonne bo nie dość, że muszę od podstaw taki system zrobić (niestety w większości jest to trochę metoda prób i błędów bo w internecie nie ma za bardzo opisanego sposobu budowy takich systemów. Są tylko ogólne założenia jak to powinno działać.) to potem trzeba do tego dopisać część teoretyczną. Mam nadzieję, że mi się uda zdążyć do czerwca

Czasu mało, a będzie jeszcze mniej bo od poniedziałku zaczynam miesięczne praktyki w szkole. To już ostatni etap studiów pedagogicznych, po którym odbiorę dyplom. Powinienem to zrobić we wrześniu 2009 ale trochę się pokomplikowało i mogę dopiero teraz. Tak więc jeśli dobrze pójdzie  to do lipca będę mieć już oba kierunki studiów za sobą Trzymajcie kciuki

Dzisiaj 21 urodziny obchodzi moja siostra więc 100 lat siostrzyczko

Za tydzień rozpoczną się też matury więc powodzenia życzę wszystkim maturzystom. W tym roku będzie to o tyle ciekawe, że po raz pierwszy będzie obowiązkowa matematyka. Oby wypadła dobrze.

A jakie Wy macie zadania czy też postanowienia na tą wiosnę? Piszcie

Oczywiście wszystko ma też drugą stronę medalu. Ostatni semestr studiów jest rzeczywiście najfajniejszy aczkolwiek z drugiej strony żal człowiekowi, że to już koniec. Może nie jest żal egzaminów czy kolokwiów ale samego życia studenckiego. W końcu przyjdzie czas pożegnać grupę, odebrać dyplom i … no właśnie i co potem?

Teoretycznie praca, a w praktyce to długie szukanie jakiegoś zajęcia. Niestety rynek pracy jest jaki jest i więcej można znaleźć będąc studentem niż potem mając wykształcenie. Tym bardziej, że po informatyce w Częstochowie zbyt dobrych perspektyw nie ma. Dlatego też kwestia przyszłości optymizmem nie napawa. Na szczęście w moim wypadku coś w  sprawie tej przyszłości się już wyklarowało, i mam nadzieję, że wszystko się uda ale póki co nie zapeszam.

Kończy się stary semestr i zaczyna nowy. Dla wielu to oznacza trochę oddechu zanim zaczną się klasówki czy kolokwia, chociaż tacy maturzyści już są myślami przy egzaminie dojrzałości.

Marzec to także miesiąc kiedy to pożegnamy się z zimą. Nareszcie Chyba każdy miał dość już zalegającego wszędzie śniegu czy też styczniowych mrozów. Oj mieliśmy w tym roku zimę mieliśmy. Wprawdzie meteorolodzy zapowiadają jeszcze opady śniegu itd. ale miejmy nadzieję. że to tylko chwilowy powrót zimy.

A co na The Sunrise? Tutaj póki co nic się nie zmienia Owszem miałem trochę przerwy w pisaniu ale to nie znaczy, że chcę z tej strony zrezygnować. Wprost przeciwnie , mam dużą chęć aby pisać jak najdłużej się da. W końcu to już 4 lata i zdążyłem się przyzwyczaić Mam nadzieję, że Wy także

Avatar do kin wszedł 25 grudnia i od początku wzbudzał nie małe emocje. Prawdę mówiąc ja się nim specjalnie nie interesowałem. Kolejna bajka jakich było już wiele. I mimo, że lubię fantasy to jednak trudno przekonać mnie do czegoś nowego. Dlatego też nie śledziłem wiadomości o Avatarze i nie oglądałem zwiastunów. Po prostu poszedłem do kina.

Już na początku miłe zaskoczenie, że na taki film przyszło tak wielu ludzi. Sala była pełna mimo iż bilety na wersję 3D do najtańszych nie należą. Co ciekawe na sali byli ludzie w różnym wieku i sporo płci pięknej co na filmach tego typu się nie zdarza zbyt często.

Wszystko to było dla mnie trochę dziwne i zastanawiające dopóki 3 godziny później nie obudziłem się ze snu. Cały film bowiem jest jak jeden wielki sen, z którego wcale nie łatwo się obudzić.

Avatar zaczyna się dość standardowo. Przyszłość, ludzie kolonizują nowe planety. Akcja filmu rozgrywa się na planecie  Pandora, gdzie obserwujemy losy żołnierza marines, który jeździ na wózku inwalidzkim i właśnie dostał szansę aby to zmienić. Ma wcielić się w rolę jednego z tubylców zwanych Na’vi. To niebieskie, 3 metrowe, przypominające ludzi istoty zamieszkujące planetę, które bardzo upodobały sobie naturę i żyją jak znani nam z naszego świata Indianie czy też plemiona murzyńskie w Afryce. Oczywiście główny bohater nie występuje w roli tubylca osobiście. On tylko steruje, sztucznie wyhodowanym Avatarem, który wygląda jak tutejsza rasa. Sterowanie to jest właściwie czymś na kształt przeniesienia umysłu do ciała Avatara. Całość przypomina mi nieco film Matrix. Tam główni bohaterowie dosłownie podłączali się wtyczkami do Matrixa i w tym świecie dokonywali nie małych czynów.

Tutaj o żadnych wtyczkach nie może być mowy. Zamykają człowieka w czymś na kształt mydelniczki , a ich myśli są przekazywane do Avatara. Brzmi trochę skomplikowanie ale tak naprawdę jest dziecinnie proste.

Od początku filmu widz jest bombardowany efektami specjalnymi. Mimo, że widoczna na początku planeta wygląda jak Ziemia, to jednak już główna baza ludzi, prezentuje się bardzo … przyszłościowo Wszystko wygląda tak jak powinno i do tego filmy zdążyły nas już przyzwyczaić. Oczy z orbit zaczynają wyłazić dopiero wtedy gdy Avatar głównego bohatera gubi się w dżungli i musi radzić sobie sam. Flora i Fauna niezbyt mu sprzyjają ale z opresji ratuje go piękna Neytiri, która jest córką wodza Na’vi. Nie bez powodu napisałem piękna, mimo iż mówimy o postaci wykreowanej przez komputer. To co Cameron bowiem zrobił w tym filmie, przekracza wszelkie wyobrażenia o komputerowej grafice i postaciach przez nią generowanych. Już Golum w Władcy pierścieni był  zrobiony naprawdę nieźle, jednak w porównaniu z nim Na’vi wyglądają jakby istnieli naprawdę!

Oczywiście Neytiri jak się ją widzi na plakatach nie wygląda zbyt pięknie. Ot niebieska,podobna trochę do ludzi, trochę do kota istota. Jednak gdy zobaczy się jak ta postać się porusza, i ile emocji przekazuje poprzez choćby mimikę twarzy, naprawdę można się oczarować. Tym bardziej, że sama rasa Na’vi to dopiero początek.

Cały świat Pandory jest po prostu bajeczny. Tak ślicznych widoków nie widziałem jeszcze w żadnym filmie czy to korzystającym z efektów specjalnych czy nie. Ten świat jest tak prawdziwy i realny (szczególnie w 3D), że naprawdę ma się wrażenie jakby istniał naprawdę. A wrażenie to nie opuszcza człowieka nawet po seansie

Co sprawia, że film wygląda tak wspaniale? Oczywiście wiele nowych technologii jakich użył Cameron do jego produkcji. Wiele z tych nowinek technicznych przyczyni się niewątpliwie do powstawania coraz większej ilości takich filmów. Jednak oprócz samej przyrody, widza fascynują także Na’vi, którzy są przecież tak realni. Nie jest to do końca tylko złudzenie. Wszystkie te postacie grają bowiem prawdziwi aktorzy. W specjalnych kombinezonach musieli oni odgrywać każdą scenę w filmie. Było to o tyle trudne, że robili to na pustym planie filmowym. Cały świat woków dodano potem już komputerowo.

Oczywiście technika przenoszenia ruchu ciała ludzkiego do komputera była wykorzystywana już wcześniej. Motion Capture, bo o tym mowa, to technika która w dość zadowalający sposób pozwala wcielać się aktorom w komputerowe postacie. Jednak Cameron poszedł o krok dalej. Wszyscy aktorzy na planie mieli na głowie specjalne kaski i kamery, które filmowały ich twarz. Dzięki temu można było sfilmować dokładnie każdy ich wyraz twarzy i mimikę. Potem przeniesiono to na wygenerowane przez komputer postacie. Efekt jest piorunujący. Nie dość, że postacie poruszają się na ekranie bardzo naturalnie, to jeszcze  naprawdę widać na nich każdą nawet najmniejszą emocję.

Oczywiście w filmie wykorzystano też wiele innych nowości technicznych, jak choćby specjalne kamery do filmowania w 3D. Jednak wszystko to nie jest tak istotne, jak fakt, że efekt końcowy powala.

Avatar z pewnością otworzył pewien nowy rozdział w sztuce filmowej. Pokazał, że dzisiejsze komputery maja już taką moc obliczeniową, iż potrafią naprawdę dobrze generować realnie wyglądającą grafikę. Jednak same postacie komputerowe, bez aktorów którzy nadają im „życie” są bezużyteczne. A gra aktorska w Avatarze na szczęście stoi na wysokim poziomie.

Niektórzy zarzucają filmowi dość płytką fabułę. Nie mogę się z tym nie zgodzić. Fabuła jest rzeczywiście płytka i niezbyt odkrywcza, jednak właśnie taka miała być. Potwierdził to sam reżyser. Film miał przede wszystkim dawać rozrywkę i cieszyć oko. I tak w istocie jest. Dzięki temu, iż fabuła nie była zbyt skomplikowana, można było się spokojnie skupić na tym co cieszyło oczy. I przynajmniej mnie to naprawdę odpowiadało.

Avatar to także chyba pierwszy film, który naprawdę jest stworzony do 3D. Oglądać go na płaskim ekranie to po prostu nieporozumienie. Dlatego poważnie zastanawiam się czy nie przejść się do kina raz jeszcze A to dlatego, że takiego efektu nie uzyska póki co żaden telewizor czy projektor. Na płaskim ekranie po prostu żal ten film oglądać. Nawet telewizory 3D, które pomału wkraczają na rynek nie są w stanie uzyskać takich efektów jak w kinie. Zresztą film ten zarabia i to niemałe pieniądze także dlatego, że ludzie masowo chodzą na ten film i to po kilka razy. Osobiście znam parę osób, które już były 2 razy i myślą nad wybraniem się po raz trzeci (chociaż to już chyba lekka przesada;-) ). Oczywiście wtedy nie idzie się do kina po to by jeszcze raz zobaczyć całą historię. Wydarzenia w filmie są na tyle nieskomplikowane, że jeden raz z pewnością wystarczy Jednak na ten film można iść nawet tylko po to aby na niego po prostu popatrzeć A jest na co…

Już teraz mówi się, że film pobije rekord wszech czasów pod względem zarobków. Titanic był takim właśnie filmem i Avatar powoli zbliża się do tej granicy. A przecież w kinach grany jest dopiero niecały miesiąc! Film ten to także pewniak do Oscara i to nie jednego.

Czy cały ten szum wokół filmu jest uzasadniony? Moim zdaniem tak. Ten film to naprawdę przełom i już teraz porównuje się go do wydarzenia na miarę wprowadzenia dźwięku do filmów. I mimo, iż fabuła nie jest najwyższych lotów, szum wokół tego filmu wcale nie jest przesadzony.

Jeśli ktoś z Was nie był jeszcze na tym filmie to gorąco polecam. Nawet jeśli nie cierpicie fantasy, czy tego typu filmów, musicie zobaczyć Avatara. Moja Sylwia tez ma alergię na science-fiction, a jednak po filmie była równie oczarowana jak ja. Bo to jest naprawdę coś nowego, czego żadne zdjęcia czy filmiki w necie nie oddadzą. Świat Pandory zachwyca, jednak trzeba go obejrzeć na dużym ekranie w kinie i koniecznie w wersji 3D. Inaczej nawet nie ma sensu się wybierać

Tych co nie byli, namawiam do pójścia do kina, a Tych co już film widzieli zapraszam do dyskusji. Jakie wrażenie na Was wywarł Avatar? Co wam się podobało, a co nie ? Piszcie:)

A poniżej odnośnik do 5-częściowego filmu pokazującego kulisy powstawania filmu. Jednak moim zdaniem warto go obejrzeć dopiero po tym jak się film zobaczy. Bo mimo iż pokazano tam urywki filmu, nie oddają one magii tego co widać w kinie.

Avatar The Movie Behind The Scenes Making The Movie 1

Ale zanim to nastanie czeka wszystkich uczących się koniec semestru :/ Dla licealistów i uczniów to będzie czas wzmożonych klasówek i odpowiedzi, a dla studentów to oznacza tylko jedno … koniec imprezowania i początek sesji.

Nikt być może, aż tak by się sesją nie przejmował gdyby nie fakt, że zanim dostąpi się zaszczytu zdawania egzaminu, trzeba wpierw wszystko zaliczyć, a to już nie lada wyzwanie. Student z natury jest leniwy, a święta i nowy rok niewiele zmieniają w tej materii (pogarszają tylko stan ). A tu nagle trzeba zapomnieć o tym co było i wziąć się za naukę! Zaraz, zaraz naukę? Na studiach? -zapyta niejeden obudziwszy się nagle po całonocnej libacji. A tu nauki jest sporo choć jeszcze więcej papierkowej roboty przynajmniej na 5 roku. Bo referatów, sprawozdań i innych wypracowań jest na koniec co niemiara. Oczywiście można było pracować cały rok i sprawozdania oddawać stopniowo ale…. Robi tak ktoś w ogóle?

Dodajmy do tego kolokwium i potyczkę z prowadzącym o nieobecności (co na studiach rzecz częsta, bo komu by się chciało chodzić na taki choćby wykład?) i już możemy przystąpić do egzaminów.

W tym semestrze na szczęście są to tylko dwa egzamin w moim przypadku ale to i tak sporo A zanim je pisać będę mógł muszę oddać kupę sprawozdań (drukarka pewnie się przekręci) i napisać sporo kolosów. I to wszystko w przeciągu tygodnia góra dwóch ! Ach uwielbiam to

Oczywiście wiem ,jak i zapewne wielu kolegów i koleżanek studentów, że to wszystko moja wina.Tylko my sami gotujemy sobie taki los, leniuchując przez cały semestr. Problem tylko w tym , że my to wiemy co semestr, a potem po skończonej sesji ta wiedza ucieka szybciej niż nawet nauczone się na egzamin regułki. I nic tego faktu nie zmieni , bo to już po prostu taki rytuał A, że wiemy i narzekamy? No cóż … Narzekać trzeba bo jak stanie sobie grupka studentów i wspólnie pogdera ile to jeszcze zalek i nauki przed nimi to wszystkim raźniej (nie tylko ja mam tak przerąbane ).

W moim życiu, to mam nadzieję ostatnia sesja (no nie licząc obrony pracy) więc staram się aby tradycji stało się zadość. Odpowiednią ilość zaległych referatów zgromadziłem, miejsce w głowie zrobiłem, nie spałem kilka nocy aby się zahartować i odpowiednio dużą wiązankę marudzenia przygotowałem. Nic tylko rozpocząć sesję:D Hmm tylko gdzie mój indeks… ?

Wszystkim studentom i tym naprawdę uczącym się życzę powodzenia i oby te parę tygodni przeszło bezboleśnie A poniżej coś co Wam poprawi humor

[nggallery id=6]

Zaczęło się niewinnie. W końcu śnieg w styczniu to nic nowego. Jednak tym razem nie bardzo chciał przestać padać… Padał i padał, a na drogach istna masakra. Wszystkie większe miasta były sparaliżowane bo śnieg zalegał na drogach i padał bez przerwy. Jadąc samochodem nie przekraczałem 30-40km/h bo się po prostu nie dało.

Jak by tego było mało to z soboty na piątek spadł marznący deszcz. Pierwszy raz widziałem to w takiej skali. Rano samochód, który niestety stał na dworze, był pokryty caluteńki kilkucentymetrową warstwą lodu! Jakby go ktoś zamknął w krysztale lodu. No i trzeba było szyby odmrozić. Skrobaczka na nic się tu nie zda więc ogrzewanie na full i dopiero po 20minutach udało się doprowadzić samochód do stanu używalności.

Do domu jakoś dojechałem ale jak się okazało moje problemy były niczym w porównaniu z tym co się działo w całej okolicy. Ucierpiały przede wszystkim pociągi i tramwaje. Te drugie w ogóle przez kilka dni nie jeździły, a PKP do tej pory boryka się z problemami. Opóźnienia pociągów nawet ponad 10 godzinne, oraz liczne awarie wprowadziły istny chaos. Wszystkiemu winien marznący deszcz, który osiadł na kablach tak grubo , że żaden pociąg przejechać nie mógł.

Kolej koleją ale prądu brakło w całym powiecie. Okoliczne wioski zostały pozbawione prądu i do dziś niektóre z nich nie otrzymały zasilania.Brakowało wody bo pompy przestały działać. Dostawca energii, firma Enion stwierdziła że to najgorsza katastrofa energetyczna w historii Częstochowskiego okręgu.

Teraz, po kilku dniach sytuacja się trochę poprawiła. Śnieg już nie pada i drogami można w miarę dobrze przejechać. Ale za to na chodnikach ślisko nadal, a krajobraz miasta wygląda jak ten z filmu Pojutrze. Dosłownie wszędzie widać zwisające sople, a drzewa jak by były całe zanurzone w krysztale. W nocy wygląda to naprawdę ładnie.

Śnieg nie pada ale zbliża się do nas fala mrozów. W nocy temperatura ma spadać poniżej -20 stopni. Oj będzie zimno … Ubierajcie się więc ciepło I piszcie co u Was zima wyprawia